Maialen Lujanbioren garaia

Txapeldun berriak bere lehenengo deklarazio instituzionala egin du: euskaratik eta euskaraz. Ordezkatze osoa gertatu da gaur, ta garai berria dator. Zorionak emakume guztiei. Teknologia berriei esker gure gizatasuna adierazteko inoiz baino aukera gehiago daukagun honetan, Maialenek irabaztea ikaragarrizko zoriona da. Txapeldun garaikidea da. Zorionak Maialen.

Azokaren arazoak

Tabernaria nintzenean beti arazo bera izaten genuen. KDak kaxoietan gordetzen genituen musika ekipoaren azpian, eta kaxoi bakoitzak etiketa bat zuen: rockn’roll, kantautoreak, reggae, euskal musika, euskal folk… Garrantzitsua zen diskoteka osoa ondo ordenatua egotea, okerkeria galanta baita diskoaren bila asmatu ezinik ibili behar izatea, batez ere tabernan jendea deika zai dagoenean edo DJ lanetan ari zarenean.

Non sartu Mikel Laboa, euskal musikan, euskal folken edo kantautoreetan?

Non jartzen duzue zuek Xabier Lete? Euskal musikan, Negu Gorriak, Berri Txarrak eta Kuraiarekin,  edo kantautoreetan, Joan Baez, Victor Jara, Pablo Milanes eta Peralesekin*?

Baten batek esango du: jarri bat euskal rockn’rollarentzako eta beste bat euskal musika lasaiarentzako, adibidez.

Nago arazoa iguala dela.

Euskal kulturgintzak jakin behar du izaten batzuetan “euskal musika” eta beste batzuetan “kantautoreak” edo “dena delakoak”, kaleidoskopioa baita kultura. Ezin du beti euskal musika izan, horrela jokatuz gero jende askok eta askok ez gaituelako topatuko. Jendeak estimulu askori erantzun behar izaten dio, hainbat dagoelako hortik bere atentzioa eskatzen, bezeroak tabernariari bezala. Gainera jendeak ez du bizitza antolatzen soilik “euskal” etiketaren inguruan; alegia, nortasun bakarreko euskaldunik ez dago, eta hainbat dira kudeatu behar izaten ditugunak langile gisa, guraso gisa e.a.

Ezin dugu beti dena berdinentzako egin, merkatu kateatuak bailiran. Euskal kulturgintzak ez du mugarik, behin eta berriz esan beharko da hau.

Hortaz, euskal kulturak denei begira jarri behar du, baina horretarako hainbat kontu argitu beharko dira.

Ezin ditugu denak beti leku berean topatu.

Ezin ditugu denak beti helduleku berdinetik ukitu.

Nago euskal kulturgintzak marketing hitza aipatzen duen oro marketina ukatzeko aipatzen duela, bekatariaren damuak sortzen duen ezinegon eta noraeza aitzakia ederra delako paralisiarentzako.

Euskal Herrian, orain eta hemen, arazo nagusi bat baitaukagu: inork ez du inoiz erabaki pu(n)ta bat hartzen!!! Berandu, motel eta gaizki gabiltza.

Egunotan euskal kulturgintzak “euskal musika” izan behar du, bere oso ederrean, hori izan behar baitu Durangoko Azokak. Arazoa da ezin dugula beti Durangoko Azokan bizi. Eta ez dugu nahi. Eta ez da juxtua kulturgileentzako.

Eta egunen batean gogoratuko gara jendearekin, eta behingoan konturatuko gara jendea ez dela kopuru amorfo bat batzuen lana legitimatzeko soilik balio duena. Konturatuko gara “zenbat” ez dela galdera bakarra.

*Perales esan det, bai, baina okerragoa izan liteke, taberna…

Gogo-mapak egiteko software guztia gogo-mapa bakar batean

Behar ezberdinak, sistema eragile ezberdinak, garapen ezberdinak, lizentzia ezberdinak… Hemen daukazue gogo-mapak egiteko eskuragarri dauden aukera guztiak gogo-mapa bakar batean, elraul.com webgunetik hartua. Klikatu irudian handiago ikusteko.

Aktibismoa SMS bidez

 

Hemen duzue aktibismo sozial eta politikoan ezinbestekoa den tresna bat: frontlineSMS.

Hemen daukazue jatorrizko artikulua Listao-n.

Via Web Política 2.0

Modern Brands by Zeus Jones

Modern Brands V1

View more documents from Zeus Jones.

Zeus Jones agentziakoek post luzea eta emankorra idatzi duten beraien blogean, From the Head of Zeus Jones.

Basics of war

Some people told me I was too serious in this pic. For them it was also strange to see me wearing a shirt. For them and for the rest of you, just a few words.

This pic was taken to ilustrate an interview in a newspaper. You all know newspapers don’t say the truth. If you want to become true in a newspaper you have to false yourself. Otherwise you become a stranger. We live in a time where people accepts lies and liers but not strangers. Show must go on (see Guy Debord), but that’s the point: if you want to change things, you have to get a grip, and you can do this only if you can be in and out of this “meaning system” at the same time. How can you manage? Just learning the basics of war: camouflage, dissemble and surprise.

Elkarrizketa Argian

Jatorrizko bertsioa eta PDFa Argiaren webgunean.

Zein da zure marka pertsonala?

Ez daukat nire buruarentzako estrategiarik. Ez dut sekula eduki. Batzuen kasua goitik behera bete arren, ez dut uste pertsonei markei aplikatzen zaizkien irizpideak aplikatzen ahal zaizkienik. Askoren irudipena da pertsonak merkantilizatzea lotsagarria dela, eta bat nator, baina kontra-pisuan, marka-pertsonala lantzea pertsona bera baino pertsonaren lana saltzea ere izan daiteke. Horrek aukera ematen dizu zure bizitza nahi erara antolatzeko, zure lanari nahi dituzun baldintzak jartzeko, ez duzulako inoren menpe lan egingo, zure irizpideen arabera baizik.

Puntu horretara heltzen laguntzen du marketinak?

Lagundu dezake, baina arazo bat dago. Jende askorentzat marketina gezurraren sinonimo da, eta kontraesanez betetako horma baten aurrean jartzen zaitu horrek. Jakin behar dena da, marketinaren kontzeptu garrantzitsu eta ezinbestekoena benetakotasuna dela, eta hori errespetatuz, marketina zure karrera antolatu, kudeatu eta epetzeko modu inteligentea iruditzen bazaizu, aurrera. Erabaki horren azpian aukera pertsonalak daude, eta bakoitzak hautatzen du bere bizitza nola bizi.

Edozeri aplikatu dakioke marketina?

Marketina oso azkarra da beste esparru batzuetan sortzen den jakintza eta ezagutza sistematizatu, antolatu eta prisma jakin batean biltzen. Horri esker ezagutza esparru oso operatiboa lortu du. Horrek jarrera jakin bat dakar, edozeren aurretik jendea, publikoa, xede taldea edo dena-delakoa jartzea. Hori aintzat harturik, eta arlo bakoitzaren baldintzen barruan, marketinak edozein mugimendu edo ekintza garatzen lagun diezazuke.

Marketin on batek marka txar bat salba dezake?

Ezetz esango nuke. Egia da produktu txar asko dagoela eta marketin ona publizitate askorekin identifikatzen dugula, baina ez dira gauza bera. Komunikazio perfil oso baxuko marketin estrategia asko dago. Zeure beharren arabera modu batera edo bestera antolatzen duzu marketina. Hori hala, ez da ahaztu behar jendea ez dela tontoa, eta berehala konturatzen dela produktua txarra den ala ez. Gainera, norbere etika ere sartzen da jokoan. Pertsonalki gustatzen ez zaizkidan detaile andana ikusten dut, salaketak jasotzen dituzten kanpainak daude, baina garbi dudan bakarra da, gizarte honetan denek eutsi nahi diotela euren izen onari, eta marketinean asmatzea geroz eta zailagoa dela.

Ziur zaude batzuetan ez dela jendea tontotzat hartzen?

Eskola edo pentsamendu batek dio “ez ezazu jendea tontotzat har baina ez ahaztu benetan hala dela”. Hori hala izanik ere, ez dut uste inork inor tontotzat hartzen duenik. Gaur egun, erosketa prozesu klasiko batean, jendea markak iradokitzen dionarekin baino askoz gehiago fidatzen da bere parekideak esaten dionarekin. Ukaezina da behar ez ditugun gauza mordoa erostera bultzatzen gaituztela, baina era berean, marketin estrategia eraginkorrekin erdiz erdi jotzea geroz eta nekezagoa da.

Nekeak neke, publizitatea eta marketina gure paisaiaren parte bihurtu dira.

Bai, eta ezer justifikatzen ez duen arren, kutsadura bisuala hemengoa baino askoz nabarmenagoa da munduko leku askotan. Mundu horretan bizi garenez, oso garrantzitsua iruditzen zait umeei, gazteei eta interesa duen orori, marketinean gabiltzanok erabiltzen ditugun estrategia eta bideak irakastea. Kontsumitzaileen eskubideak defendatzeko, edo bakoitzak bere burua babesteko, ezinbestekoa iruditzen zait. Asko eta asko harrituko lirateke esango balitzaie hau eta hau hola erabiltzen dela eurengan halako erreakzioa sortzeko. Gainera, ez dut uste magia deskubritzea litzatekeenik. Alderantziz, marketinari on egingo lioke.

Ohartzen gara marketinak gugan duen eraginaz?

Batzuetan bai, eta besteetan ez. Bizikleta bat erosterakoan saltzaileak presa sartzeko azkena dela esanez gero, 10etik 9k erosi egiten dute eta hori marketin hutsa da. Kontua zer da? Marketinak dakizkigun gauzak esaten dizkigula, bere eraginkortasuna errepikapenean baitatza. Gizakia zeken kognitiboa da. Ahal duen guztia egiten du ezagutzen ez duena eta berria zaiona uxatzeko, nahiko lan du lehendik dauzkan estimuluekin.

Asko aldatzen da marketina krisi garaietan?

Marketinaren abiapuntua beti da egoera, eta ez egoera objektiboa bakarrik, jendeak egoeraz duen pertzepzioa baizik. Krisi egoera batek eragin zuzena dauka jendearengan eta markek hori nabarmen erabiltzen dute euren estrategiak fintzeko. Era berean, inbertsioak jaisteak zuzenki eragiten digu, baina guk beti esaten diegu gure bezeroei krisi aroak oso garai onak direla euren lehiakideei aurre hartzeko. Krisiak hutsuneak sortzen ditu, eta zuk hortaz baliatu eta hutsunea betetzen baduzu, krisia amaitzerako ranking-aren gailurrean egon zaitezke. Azken finean, gizakiak markak maite ditu. Zergatik? Munduan mugitzeko ahalegin kognitibo txikiagoa eskatzen digutelako. Markak ezagutzen ditugu, beraz ariketa mental txikiagoa egin behar dugu erabakiak hartzeko.

Berrikuntzak krisi aroetan sortzen direla dio leloak. Egia da zuen kasuan?

Urrezko beste arau batek dio, ordea, funtzionatzen duena ez dela ukitu behar. Hori eginik arrisku txikiak asumituz irabaziak bikoiztu ditzakezu. Kontua da arrisku handiagoak hartuz emaitzak bikoiztu ez, asko biderkatu ditzakezula. Eremu horretan kokatzen dira benetako markak. Muturrera joaten ez bazara jendeak ez dizu kasurik egingo. Atentzioaren ekonomian bizi garela diote adituek, eta nabarmena da, denak dabiltza arreta berenganatzeko lehia bizian. Lehia hori irabazteko, marka ondo enfokatu behar da, nabarmena izan dadila, jende batentzat esanguratsua, eta ez diezaiola muturrean lehiatzeari beldurrik izan. Muturrean dago kezka duen jendea, eta jende hori izango da zure mezuaren eramaile.

Marketinean datza Obamaren arrakasta?

Marketin estrategia sakon eta eraginkorra antolatu dute. Bere istorioa, bere marka pertsonala, oso modu inteligentean eraiki eta zabaldu dute. Denek ikasi dugu bere biografia, denek dakigu zer gertatu zitzaien bere aitona-amonei, non bizi izan den, zer jatorritakoa den, zer eta zenbat lan egin duen. Oso kontakizun koherentea da eta benetakotasuna dario. Bestalde, kontakizun hori oso modu sinesgarrian banatu dute. Esaterako, Interneten jendeari 25 dolarreko partizipazioak eskatzea oso koherentea da istorio orokorrarekin. Nork ez du sinetsiko herri xehetik datorren pertsona batek herri xeheari dirua eskatzea lehendakari bihurtu eta denon bizimodua hobetzeko? Egia ala gezurra izan, oso sinesgarria da eta horrek sekulako indar eta bultzada ematen dio. Horretaz gain, eskura zituen tresna guztiak oso ongi erabili ditu, puntako marketinaren giltza ideia potolo eta dirdiratsu batean baino detaile txiki askotan dagoela erakutsiz. Afera ez da publizitatean oinarritzen den kanpaina batekin jende askorengana iristea, jendea zure mezuaren eramaile bihurtzea baizik.

Mugarri bat da marketin politikoan?

Obamaren kanpainak datu ikaragarri bat utzi du. Gazteen artean, jende gehiagok jaso du hauteskundeei buruzko informazioa Internet bidez masa komunikabideen bidez baino. Hori haustura historikoa da. Horrek zer esan nahi du? Masa hedabideei orain arte aitortu zaizkien funtzio estrategikoenak pitzatuta daudela, eta une honetan, jendeak ez duela telebista, irratia edo egunkaria behar zer gertatzen ari den jakiteko. Jendeak aski du Twiter, Facebook eta gisakoekin. Haustura batek beste haustura bat dakarrenez, orain posizionamendu estrategikoaren kontzeptua askoz erlatiboagoa da, eta bai kazetaritzan, bai marketinean, aro aldaketa baten aurrean gaude.

Orain arte margotu dugun paisaian, zer leku bete behar luke euskalgintzak edo kulturgintzak?

Esango nuke alde batetik bisibilitatea landu behar genukeela, eta bestetik komunitate trinkoa elikatu eta komunitate trinkoaren hondartzetan dagoen jendearentzat edukiak sortu behar genituzkeela. Hor datza gure irabazi eskuragarriena. Euskalgintza eta kulturgintza oso arazo pisuzko baten aurrean daude; frustrazioa. Asko dira euskalduntzen direnak, baina gero disonantzia fenomenoak sortzen dira, eta kosteak eta onurak balantzan jartzerakoan bi lan ezkorrak ateratzen zaizkio jende askori. Horregatik, industrializatuta egon ala ez, euskal kulturgintzak euskaldungoaren zati horri begiratu behar dio, euskalduntzen direnei, hori gabe ez baitaukagu irabazi estrategikorik. Jende horri jaten eman behar zaio, beretzat prestatutako proposamen estetiko eta artistikoak landu, bestela ez diogu sekula gure komunitate trinkoari jende hori geureganatzeko aukerarik emango. Eman diezaiegun gure zurrunbiloan sartzeko parada. Hazi nahi badugu ezinbestekoa da hori.

Denek ez dute hazi nahi, ordea.

Badago komunitate bezala hazteko partez soilik indartu behar dugula dioen korrontea, baina ni ez nator bat. Komunitate ikuspegian baino gehiago sinesten dut herri ikuspegian, komunitate bat bagarela ukatzen ez dudan arren. Hori gainditzeko, eta jendea erakarri nahi badugu, ezin dugu pentsatu hemen injustizia historiko bat egin dela eta denborarekin jendeak arrazoi emango digula. Hori arbuiatu beharreko falazia da. Kezkatzeko motibo asko dago, baina jendeari begira jarri behar gara behingoz. Jende asko dago guri so, guk egiten dugunaren zain, eta jende askok asko espero du guregandik. Ezin diegu huts egin, eta egiten duguna egiten dugula, jendearekin eta jendearentzako egin behar dugu. Nik ez dut onartzen merkatu txikia garela eta masa kritikorik ez daukagula esatea. Ez dut onartzen mahai gainean eztabaidatzeko proposamen bat jarri eta lehen galdera “zenbat balio du?” izatea. Gure kasuan, eta komunitate minorizatua garela jakinda, lehen galderak “zenbat irabaziko dugu?” izan beharko luke. Hori hala ez den bitartean, arrazoi izango du Odriozolak, etnozidioa kontsumatu dela esaten duenero. Jende askok muga gaindiezinak dauzkagula errepikatzen duenean errendiziora egiten du, eta niretzako, gure komunitatearen gaitasunean ez sinestea etnozidioaren ulerkerarik grabeena da.

Alzheimer

Oporretara joan aurretik eta irailean itzuli bitartean, kanpaina on bat utziko det.

Via ads of the world

Net Promoter Score: ikerketa-metodologia emankorra edozeinen eskura

Aspaldi daukat gordeta post hau nere zirriborroetan, eta oporretara joan aurretik argitara ematea erabaki det. Vendiendo elefantes azules, hori da gaia jorratzeko gomendatzen dizudan liburua, nahiz eta sarean ere informazio dezente badagoen.

Galdera sinple batek marketing ikerketan ari diren guztiak aztoratu ditu, eta eztabaida bizia piztu da komunitate horretan. Ba al dauka galdera sinple eta bakar batek marketing ikerketa guztia ordezkatzea? Batzuen iritziz bai, beste batzuen iritziz Net Promoter Score (NPS) delakoak ematen dituen emaitzak ez dira beste metodologia batzuek ematen dituztenak baino hobeak.

NPSren arabera galdera horren erantzuna 9-10 denean, horiek Hernaniren sustatzaileak dira. 6tik behera erantzuten dutenak detraktoreak dira. Sustatzaileen eta detraktoreen arteko proportzioak definitzen du Hernaniren NPSa. hemen daukazu NPSren adibide zehatz eta praktiko bat. Klikatu irudian handitzeko.

Ikusten denez, NPS osoa atera daiteke, baina baita aztergai ezberdinak ere. NPS oso zehatza izan da esaten zein haziko dan eta zein joango dan pikutara. Adi: soilik 9-10eko tarte horretan bazaude esan daiteke ondo ari zarela. Hor ez bazaude horra iristeko ahalegina egin behar dezu, dagokizun arlo bakoitza hobetuz. Adibidean, gainera, koloreekin eta emotikonoekin berezitu dituzte erantzunen emaitzen esanahia.

Munduko enpresa ezagunenak ari dira NPS aplikatzen.

NPS Fred Reichheld-ek garatu zuen, kontsumitzailearen fideltasun kontuetan aditua, aholkularia eta ikerlea dena. Ez da kasualitatea: fideltasuna da edozein ahalegin kolektiboaren gakoa, errazagoa eta merkeagoa baita fidelizatzea bezero berriak egitea baino.

Zergatik iruditzen zait garrantzitsua NPS?

Kontsumitzaileak/erabiltzaileak/zaleak/bazkideak erakundearen zentroan jartzen dituelako. Dena pentsatzen/egiten da pertsona horiengandik abiatuta eta haiek ditu helburu. Hemen, berriz, haustura etikoa sor daiteke, eta, beti esaten dudan bezala, bakoitzari dagokio hori bideratzea alde batera edo bestera.

Ezagunen bati zerbait gomendatzen diozunean, konfiantzaren auzia agertzen da tartean, lagunen arteko sareek osatzen dutena. Sare jakin batean zure sustatzaileak zertan diren jakiteak definitzen omen du enpresa/antolakunde baten arrakasta edo heriotza (arriskua, ahulezia, arazoak…). Kontutan hartu behar da Internetek hartu duen jitearekin NPSk sendotasuna irabazi duela, nere ustez, sare-sozialek, foroek eta komunitateek ahoz ahokoaren eragina biderkatu dutelako. Internet esperientzien errekomendazio sare erraldoia da. Izan ere, jendea gehiago fidatzen da “lagun” batek egindako gomendioarekin markak berak esaten dionarekin baino.  NPSk satisfazioa neurtzen du, eta hortik irabazien gaineko aurreikuspena egiten da. Hori da Net Promoter Score.

Merkea da, oso merkea. Goiko irudia Google Forms-ekin dgo egina, excel-eko datu base batera lotuta (irudia sartu det wordpress.com-ek ez duelako uzten formularioa txertatzen…). Formazio minimo batekin edozein antolakunderen esku dago ikerketa-metodologia oso emankorra eskuratzea. Hobetzeko programa oso baten abiapuntua ere izan daiteke. Komeni da puntu honetan conjoint analisiaz pixka bat informatzea.

Movimientos y contra-movimientos : claves del debate entre lo Anti y lo Pro

Via Estrategia de Comunicación