Labur esango det, hipotesia garatu gabe dagoelako.
Euskararen aldeko publizitateak soilik balio du hiztunen edo hiztunen ondo-ondokoen praktika linguistiko positiboak bermatzeko. Hipotesi honetan, Pixka bat es mucho gisako kanpainek soilik balio dute (horrek zerbaiterako balio izan bazuen behintzat) euskaraz aritzen direnen eta hortxe-hortxe daudenen aktitudeak (jarrerak) berrindartzeko, baina ez dute balio bi talde horietatik kanpokoak euskarara erakartzeko.
Kanpokoak erakartzeko harreman publikoak erabili behar dira, ez publizitatea.
Badakit hipotesi laburra dela, baina dirua noiz/nola gastatu behar den eta noiz/nola ez den gastatu behar erabakitzeko balio du.
Hipotesiaren garapenari dagokionez, eta kontutan hartuta lanak lepotik hartuta nagoela azkenaldian, zera esango det:
a) Ez naiz lehena publizitatea eta harreman publikoak noiz/nola erabili behar diren esaten.
b) Berriki euskara eta gazteak objektu duen ikerketa kualitatiboa garatzeko aukera izan det, eta horrek aukera eman dit hainbat kontu bideratzeko, besteak beste, post honetan aipatzen dena.
