Aktibismoa SMS bidez

 

Hemen duzue aktibismo sozial eta politikoan ezinbestekoa den tresna bat: frontlineSMS.

Hemen daukazue jatorrizko artikulua Listao-n.

Via Web Política 2.0

Slacktivism – pros y contras del activismo on-line

Slacktivism: pros y contras del activismo on-line

Via web política 2.0

Politikariei aholkua

“Ez dezatela jendea erdeinatu. Jendeak jarraituko zaitu errespetatzen baduzu, zintzotasuna eta kemena ikusten badu. Sareak balio du hori kontutan hartzen bada, edo ez du ezertarako balio!: gure e-kanpainak sarea erabili zuen jendea bultzatzeko saretik kanpo ekin zezan, beren komunitateetan”.

Rahaf Harfoush, Barack Obamaren e-kanpainaren estratega.

Via Impresiones

Interneten rola 2008ko AEBko hauteskundeetan

The Internet’s role in campaign 2008 txosten interesgarria kaleratu berri du Pew Internetek.

Txostenaren arabera lehenengo aldiz gehiago izan ziren Internetera jo zutenak hauteskundeei buruzko informazioa hartzera, jo ez zutenak baino. Internauten %74ak erabili zuen sarea kanpainari buruzko informazioa hartzeko, AEBko helduen %55a, alegia.

Txostenak beste datu batzuk ere ematen ditu:

• Ia 5 erabiltzaileetatik 1ek (%18) iruzkinak, ideiak edo galderak sareratu zituen blog, sare sozial edo fororen batean.
• Internauten %45ak kanpainako spoten bat ikusi zuen Interneten.
• 3tik 1ek eduki politikoren bat birbidali zion beste norbaiti. Helduenen artean asko ugaldu zen eduki politikoak partekatzeko joera.
• Gazteak gero eta gehiago inplikatzen dira eztabaida politikoan sare sozialetan. Erabiltzaileen %83ak perfila dauka sare sozialen batean, eta hauen artetik bi herenek ekintza politikoren batean parte hartu zuten sare sozialen bidez.
• Adi, hauteskunde-lanetan aritzen zaretenak: Internetek egunkariak berdindu ditu eta irratiak bikoiztu ditu hauteskundeei buruzko informazio-iturri gisa.
• Hautesleak mugitzen ari dira, eta ihes egiten diete ikuspunturik gabeko webguneei; hobetsi egiten dituzte beren ikuspegi politikoekin bat egiten dituztenak.

Via comunicación electoral

Politika 2.0: Patxi Lopez

Ted Sorensen: komunikazio aholkuak diskurtso onak egiteko

Ana Poloren Comunicación Politica blogari esker Theodor Ted Sorensen-en berri izan dut, aspaldiko partez. Copy/paste/itzul egingo det, azkar-azkar.

Sorensenen ustez, diskurtso on batek lau oinarri ditu:

• Clarity. Egitura ona eta argia izan behar du.
• Charity. Audientzia goretsi behar duzu, beti.
• Brevity. JFKk (ez nahastu JKFrekin, hori ni naiz-eta ) beti esaten omen zuen dena esplikatu daitekeela 20 minututan gehienera jota.
• Levity (arinkeria). Arruntkeriren bat botartzea beti da ona, umorearen bidez, esaterako.

Nola erakitzen da diskurtso on bat? Sorensenek bere teknika ematen digu:

• Outline. Idazten hasi aurretik, egin ezazu eskema esan nahi duzun guztiarekin, punturik inportanteenekin. Ikus powerpointari buruz eta mapa mentalei buruz esaten genuena.
• Headline. Zein da ematen ari naizen notizia? Zein da elementu berria? Euskaraz honek ez du azalpenik behar.
• Front line. Zein da diskurtsoaren punturik garrantzitsuena? Zein da bilatzen duzun prentsa-titularra zure diskurtsoa jakitera emango denean?
• Sidelines. Erabil itzazu zita historikoak. Cachet-a ematen du eta esaten ari zarena testuinguratzen laguntzen du. Gainera, olerki ezagun baten punturen bat ekar ezazu.
• Bottom line. Bukaerak gogoangarria izan behar du.

Eta gogora itzazu Sorensenen “urrezko arauak”:

• Less is always better than more. 15 minutuko hitzaldia egiteko aukera baduzu, ez zaitez ordu betez luzatu (luzitu?).
• Choose each word as a precision tool. Izan zaitez beti zehatza, eta ahal duzun guztietan ekidin itzazu hitz luzeegiak (bi silabakoak hobeak dira hirukoak baino).
• Use variety and literacy devices to reinforce memorability, not confuse or distract. Oratorian maisua zen/da Sorensen (bizi da oraindik, baina makalduta eta erdi itsua). “Reversible raincoat” delako figura “erretorikoa” askotan erabiltzen zuen: “let us never negotiate out of fear, but let us never fear to negotiate”; edo beste hau: “do not ask what your country can do for you, ask what you can do for your country”.
• Employ elevated, but not grandiose, language. Entzuleen gogoa jasotzea da kontua, eskuraezinak diren gauzetan pentsatzen jarri behar dituzu, eta, ondoren, esaiezu denon artean eskuratu ditzazkegula (Yes, we can; bai, egongo gara…).
• Substantive ideas are the most important part of any speech. Ideiarik ez baduzu, diskurtsoak huts egingo du, berdin dio ondo idatzita dagoen.

Zer esango luke bertsolari batek honi guztiari buruz?

Amatiño EAJren aurka?

Gaur hartu det etxean EAJ-PNVren hauteskunde-propaganda. Ireki egin det eta hara non ikusi dudan ezker abertzalearen aldarrikapen historiko eta ikuspegi politiko oso bat bere egin duena: demokrazia parte-hartzailea. Harritua gelditu naiz, egia esan, hemen behin baino gehiagotan aipatu baitut nere nazka eta nere haserrea PNVren politikagintzarekin eta ikuspegiekin.

Hain harritua gelditu naiz, non EAJren webgunera jo dudan eta hauteskunde-programa deskargatu dudan, eta, hara non, sorpresa berriz: herrialde eskandinaviarrak aipatzen dira eredu.

Oportunismo nazkagarria iruditu zait. Eta horretan nengoen, Gaur8ko mila leihoei esker Amatiñoren blogarekin topatu naizenean, non esaten duen demokrazia errepresentatiboa sistemarik perfektuena dela. Areago: esaten du erreferendum partzialak-eta egitea ez dela demokrazia.

Amatiñok txorakeria asko esaten ditu, obsesionatua dagoelako ezker abertzalearekin, eta edozein barrabaskeria esateko gai da. Mundu guztia gorroto duela ematen du. Garzonen ikuspegien sortzaile eta animatzaileetako bat da: “dena da ETA”. Gorrotoaren mintzoa da, ez dakit nondik datorkion. EAJren benetako pentsamendu politikoa adierazi al du? Amatiño eta EAJren jokaera hauek Sorrentinoren Il Divo filma ekartzen didate gogora: nola eskatu daiteke botoa EAJren alde demokrazia parte-hartzailea aldi berean ukatuz eta babestuz?

Hauxe galdera, finean: Amatiño jokoz kanpo dago edo EAJ gezurti galanta da?

Eskerrak jende asko dagoena demokrazia botereduen monologotzat jotzen ez duena. Pasaitarrok badugu zer esana, ez ordea, zer erabakia, momentuz behintzat. EAJko hauek herriaren beldur beti.

Telecinco

Via Zabaldu

Kultura digitala eta mugimendu sozialak

“Pentsamendu aldaketa, aldaketa soziala” dela aldarrikatu dut behin baino gehiagotan han eta hemen. George Lakoff-i entzun nion sententzia Madrilen, komunikazio politikoari buruzko jardunaldi batean. Esku artean daukagun kanpaina batek ere ideia horri eusten dio. Pentsamenduaren aldaketa-gaitasunak Gilles Deleuzeren “gertakizuna“-ren beharra duela sinistuta nago ni, halere, eta zeregin horretan gizarte mugimenduek joka dezaketen rola mugagabea dela iruditzen zait, alderdikraziak inposatzen duen politikagintzak asko estutzen duelako “aukera politikoen egitura”.

Une honetan Interneten bueltan sortzen diren sare sozialak eta komunitateak (ez dira gauza berdina) engaiamendu politikorako aukera berriak eskaintzen dituzte, eta asko hitz egin da honetaz azken garaiotan Obamaren komunikazio-estrategia aztertu denean. BTW, Obamaren estrategia azaltzea pagotxa ederra da hitzaldiak behin eta berriz eman behar badituzu, alde batetik audientziaren arreta irabazten duzulako, eta, bestetik, benetako marketing irakaspenak ematen dituen kasua delako.

Hitz egin dugu lehen ere mugimendu sozialei eta GKEei buruz: GKEk hizkera zintzoa behar dute eta GKEen komunikazioaz eta irudiaz. Joxemi Zumalabe fundazioak ere herri mugimendua 2.0 jardunaldiak antolatu ditu bigarrenez, hasieran-ez-gero-bai baten ondorioz; eta hasieran liburu kolektibo baterako izena behar zuen EH2.0 jardunaldiak ere egin ziren; inoiz segidarik izango ote duten esperantzan nago.

Gaurkoan liburu berri baten berri eman nahi det, Cultura digital y movimientos sociales, Igor Sábada eta Ángel Gordo irakasleek koordinatu dutena (Ed. Catarata, Madril, 2008). Hemen daukazue aurkibidea eta lehenengo kapitulua (.pdf).

Bistadizoa bota beharko zaio, harrigarria egiten baitzait ze motel ari diren mugitzen mugimendu sozialak ingurune honetan. Zergatik dela iruditzen zaizu?

Teknofobia? Deskonfiantza? Ezjakintasuna? …?

Via comunicación política

Obama