Some people told me I was too serious in this pic. For them it was also strange to see me wearing a shirt. For them and for the rest of you, just a few words.
This pic was taken to ilustrate an interview in a newspaper. You all know newspapers don’t say the truth. If you want to become true in a newspaper you have to false yourself. Otherwise you become a stranger. We live in a time where people accepts lies and liers but not strangers. Show must go on (see Guy Debord), but that’s the point: if you want to change things, you have to get a grip, and you can do this only if you can be in and out of this “meaning system” at the same time. How can you manage? Just learning the basics of war: camouflage, dissemble and surprise.
Ostiralean juerga egin nuen Oreretan. AEKren txoznan boletoak jarrita zeuzkaten salgai (zer ez duten asmatuko hauek gure diruarengandik bereizteko!), eta, zoriona, boleto sariduna egokitu zitzaidan: besarkada bat! Inguruko guztiak besarkada ematen hasi zitzaizkidanean Free Hugs kanpainarekin gogoratu nintzen.
Kanpaina horrek erakusten duen gizatasuna da hunkitzen nauena, eta YouTuben bidez hedatu izana ez da nolanahiko kontua, YouTube, Internet 2.o esaten zaion hori guztia bezala, UGC edo erabiltzaileak sortutako edukiak egiten duelako, batez ere. Hartzaile izatetik esatari izateko aukera eman digutenean, zer egin dugu? Gure barrua erakutsi! Eta heroi anonimoak nonahi sortzen hasi dira, benekotasunaren bila, nortasunaren bila. Inori ezer/inor inporta ez zitzaion garaitik, edozer gauza axolagarri egingo zaigun garaira igarotzen ari omen baikara, eta horretarako edozein bide erabiltzeko prest gaude. Ezin det bideoaren musika aipatu gabe utzi: Sick Puppies taldea da, eta kantaren izena All The Same.
Pazientzia badaukazu ondoko bideoa ikusteko, uste det Interneti buruz eta teknologiari buruz daukazun ikuspegia aldatu egingo zaizula (akaso gizakiari buruz ere bai). Berriki kontatzen nuen nola jende askorentzako Facebook-en eta antzekoetan txorakeriak besterik ez direla entzuten/ikusten: “ze inporta zait neri non egon zaren oporretan?” aurpegiratzen dizute. Bada bideo horretan ematen den ideia baten sendotasunak harritu nau, eta apartekoa iruditu zait: “gure gizatasuna beldurrik edo antsietaterik gabe bizitzeko askatasuna dugu orain”.
Teknologiak eta medioek ez gaituzte urruntzen edo isolatzen, beste modu batean harremantzeko aukera ematen digute, eta batzuetan urrun sentiarazten bagaituzte ere, harremana inoiz baino sakonagoa da askotan.
Eta zergatik da hau dena garrantzitsua?
Pertsonen arteko harremana eta komunikazioa ez dagoelako gutxi batzuen esku
Ez delako norabide bakarrekoa
Ez delako masarentzako sortua, baizik eta komunitateak komunitatearentzako
Ekintza kolektiboaren abiapuntua delako gizabanakotik hasita
EGUNERAKETA:Mikel Arbeloak Facebooken egindako iruzkin bati esker, El caparazón-en ikusi det badagoela Michael Wesch-en hitzaldiaren powerpointa ere. Hemen uzten dizuet. Gainera, lerro hauek idazterakoan atzean gelditu zitzaidan alderdi bat ere gogorarazi dit Dreig-ek, lanabesei buruzkoa. Lanabesak ez dira neutroak, askotan esaten den bezala pistola bat edo telebista adibide jarrita. Lanabesek moldatu egiten dute gizakia bere horretan, erabileraren kontua gora-behera. Kuriosoa egin zait bi puntutan bat egin dugula, izenburuan eta hiriaren aipamena egiten dugunean gaia testuinguratzeko.
Argia.com webgunetik dator notizia, euskara ikasteko matrikulatu diren ikasleen mapa, ehunekoetan emanda, eta Koldo Zuazok (2008) eta Bonapartek (XIX. mendea) euskalkien inguruan egindako mapak konparatzen dituena. Koldo Zuazoren mapa Bonaparteren maparekin konparazioa egiten du (zati grisa).
Luzea da gizakia eta makinaren arteko harremanaz idatzi dena, gehien-gehienetan zentzu negatibo eta katastrofiko samarrean. Ludismoaren eragina gure egunetaraino etorri da, eta askotarikoak dira egun ere Interneten eragin kaltegarriez ohartarazten gaituztenen argudiobideak.
Teknofobia, azken batean, xenofobia mota bat besterik ez da. Baina beheko bideoan ikusten denak itxaropena piztu dit, laguntzeko joera nagusitu egiten zaiolako gorrotoari? Zer esango luke antropologo batek hor ikusten denaz? Gizakiaren goi izpirituaren bondadeak goratzeko aitzakia izan daiteke, aste santua pasata… Askotan arrazismoa bukatu da egiten “beste horien” umeekin parkean jolasten hasten garenean, haien babes beharrak gureganatzen ditugunean.
Baina Gatozen harira. Tweenbotak robot txikiak dira, gizakien menpekoak, eta hirian zehar doaz jendearen laguntzaz, abiadura konstantean eta zuzen-zuzen. Banderatxoan idatzita daukate norako helbidea, eta jendearen laguntza behar dute haraino iristeko. Hauen babes beharra ere bereganatuko du jendeak? Iritsiko al dira helbidera? Asmo frikia da, bai, baina samurra ere bada.
Jendea asko gaude bietan ibiltzen garenak, baina azkeneko asteotan kezkatua nago honen guztiaren kudeaketarekin. Twitterreko mezuak Facebooken ere erakusten hasi nintzenean hasi nintzen kezkatzen. Zergatik irakurri behar du nere lagun batek mezu berdina bi aldiz? Zenbat mezu dira egunean? Bestalde, lagun batzuk bereziki latosoak dira mezuak eta mezuak bidaltzen, ta azkenean nekatu egiten zara. Dakigunez Facebookek mezuak igortzen dizkie pertsona jakin batzuei spam-a egiten ari direla ohartaraziz, eta, izan ere, nik neuk hainbat lagun “izkutatu” egin ditut.
Facebooken azkeneko aldaketak, gainera, gauzak gehiago zaildu dituela uste dut, Twitterren aldera egin duelako zentzu batean, eztabaidarako gaitasuna galdu gabe.
Neretzako nabarmena da e-mailak eta SMSak, esaterako, gutxiago erabiltzen ditudala, Facebooken alde batez ere.
Pentsatzen nago, deskonektatu egingo ditudala Facebook eta Twitter kontuak…
Azken batean zalantza dago zertarako diren Facebook eta Twitter: networkinerako edo broadcastinerako? Bitxia egin zitzaion jendea askori Twitterrren sortzaile Jack Dorseyk berriki Espainiara egin zuen bisita batean esan izanak Twitter ez dela sare sozial bat, plataforma bat baizik. Areago, esaten du Twitter e-mail berri baten antzekoa dela.
RSS - Posts