Argia Sariak eta beste

Aste bukaera mugitua izan nuen pasa den astean, ta gaur arte posteatu ezinik ibili naiz, hain da latza antxotarraren bizimodua .

Argazkia: iMamon

Ostegun atsaldean .eus elkartea aurkeztu zen Durangoko Plateruenan, eta bertan egon nintzen euskal blogosferako hainbat eta hainbatekin, gustura eta harro samar, partizipazio txiki bat izan dugulako ekimen horretan (oso txikia). Izan ere, gure enpresan urtero egiten dugu lanen bat “baidefeis” kausa sozialen batentzako, eta iazkoa .eus-entzako egin genuen. Ekitaldi xumea eta elegantea iruditu zitzaidan, baina gauzarik inportateena da askatasun sentimendu bat nagusitu zitzaidala, sekretupeko ekimena publikoa delako behingoz, eta orain lasai aski dagoela berari buruz hitz egitea. Aspaldi ez nuen ikusten ekimen bat hain ondo taxutua eta zaindua bere alde guztietan, eta txororen batek edo bestek hitzartutakoa bete ez eta haserreren bat edo beste piztu badu ere euskal hedabide batzuen artean, dena ondo ateratzen ari dela esango nuke. Harreman publikoen indarra berriz mahai gainean, batez ere estretegikoki ondo definituta daudenean. Sare sozialetan eta e-mailetan azkar zabaldu da berria, eta jendea etengabe ari da sinatzen babesa emateko ekimenari.

Argazkia: Argia

Euskal hedabideen haserrearen berri Argia Sarietan izan nuen, hurrengo egunean, ostiralean, urtero bezela Txitxardin Betzan egiten den bazkari-ekitaldian, nere mahaian eserita zeudelako Argiako kazetari batzuk (eskerrik asko zerbitzari ataundarrari pasarazi zizkigun une onengatik). Bigarren aldia da bertaratzen naizela, duela lau urte Argia Saria eman ziotelako Bertsozale Elkarteari 2005eko publizitate kanpaina onenari, eta ni izan nintzelako kanpaina hartako Komunikazio Burua. Oraingoan Usurbilgo Udalari eman diote 2008ko publizitate kanpaina onenari Argia Saria, argudio hauekin:

Aurten PUBLIZITATEko ARGIA SARIArekin saritu nahi dugu kanpaina oso bat, izan
duen eraginkortasunagatik eta herritarren parte hartzea bultzatzeko egin duen
ahaleginagatik.

Garapen jasangarria mundu guztiaren ahotan dabilen honetan eta zaborren kudeaketa geroz eta arazo zailagoa bihurtzen ari denean, formula berriak bilatzeko ahalegina egin dute eta erakutsi dute, publizitateak balio dezakeela kontzientzia ekologikoa sortzeko ere.

Enpresekin, dendariekin eta herritarrekin lan egin dute soinez soin, gertutik, kale-kaletik, helburua garrantzitsua delako: eguneroko ohitura txiki batzuk aldatuta, herritarren bizi-kalitatea hobetzea eta naturarekin harreman hobea izatea.

Horregatik guztiagatik, 2009ko PUBLIZITATEko ARGIA SARIA irabazi du atez-ateko zabor bilketa sustatzeko USURBILGO UDALAK egin duen “MARGOTU EGUNAK” kanpainak.

Kanpaina gure enpresak egin du, Harmanek, eta horregatik joan naiz aurten ere, pozik. Asko poztu nintzen, era berean, Librezalek jaso zuen sariarengatik.

Xabier Mikel Errekondo joan zen saria hartzera, eta aukera aprobetxatu zuen hitz luze samar batzuk botatzeko, aprobetxatuta bertan zegoela Gipuzkoako ahaldun nagusia, Olano, eta gauza jakina da Olanok, Ormazabalek eta konpainiak ez dutela ondo hartu Usurbilgo atez atekoa. Gainera, lagundu beharrean, traba besterik ez diote egiten Usurbilgo Udalari, ekonomikoki ito dadin. Pentsa, autokonpostagailuak ere ukau egin dizkio!!! Eta hori egiten dute gu guztion diruarekin… Xabier Mikel ondo aritu zen, eskua luzatu baitzien une oro, gauzak ondo bidera daitezen, baina, esan beharrekoak esanda.

Xabier Mikel Errekondo eta Andoni Egaña dira nere begi niniak “diskurtsoen idazle eta prestatzaile” naizen aldetik. Biak dira oso-oso diziplinatuak eta konfiantza osoa erakutsi didate beti. Ez dute inoiz ezer esan gabe uzten, eta ez dute paperik behar aurrean horretarako. Eta, hala ere, oso ezberdinak dira biak zeregin horretan. Beste egun batean arituko gera honetaz.

Argazkia: GARA

Azkeneko “saraoa” Durangon izan zen, berriz, Landakon. GARAren hamargarren urteurrena ospatzen zen, ta kolaboratzaile gisa gonbidatu gintuzten, hainbat kanpaina egin dizkiegulako azkeneko garaiotan, hamargarren urteurrenarena barne: LIBRE. Esan behar det ekitaldia xumea iruditu zitzaidala, ezberdina beste batzuekin alderatua, bestelako formato bat erabili zutelako, berria neretzako eta gogoan hartzekoa etorkizunerako. Oholtzarik gabeko ekitaldia izan zen, eta horrek dena baldintzatu zuen, eta oso inpaktantea izan zen 10 urteko portadak errepasatu ahal izatea: zer ez den gertatu urte hauetan guztitan!

Copy/paste: Los niños del maiz

En la anomia, cuando no hay autoorganización de base, las frustraciones son excretadas con rabia.

Jakue Pascual, GARAn.

Un grupo de chavales se acerca a una señora y uno de ellos, el más gracioso, le espeta un «¡uh!» en plena cara. La mujer da un brinco y estallan las carcajadas.

Antes los niños sólo causaban desconfianza en las películas. Eran pequeños totalitarios en el pueblo de los malditos y «aquel que camina entre sus filas» les empujaba a derramar sangre. La pregunta del cine susurraba un absurdo porque, en definitiva, ¿quién puede matar a un niño?

Happy slapping. El bluetooth distribuye el tortazo feliz entre los celulares y las redes P2P lo difunden por el ciberespacio. Un camarero muere de una paliza; realizaban un documental, declaran los muchachos. La videocolleja dirigida contra el viceprimer ministro laborista deja sin efecto la ley contra la pequeña delincuencia. La blogosfera de las aulas interconecta Japón con Medina del Campo. En A Coruña un grupo de jovenzuelos registra en sus móviles una paliza: «Dale más, que va a tener su peso en oro». Reality show de pequeños paparachis en busca de una cruel exclusiva. Reconocimiento, violencia e imagen. Una réplica del capitalismo que todo lo engulle con su individualismo, dinero, consumo y competitividad. En la anomia, cuando no hay autoorganización de base, las frustraciones son excretadas con rabia.

Para la ministra finesa de interior algo huele a podrido. Dos masacres en centros de estudio atestiguan «odio a la raza humana». El jefe de la sección pandillas de la OEA las confirma como problema de «salud pública». En Ripollet un menor culpa, él sólo miraba mientras otro cortaba el cuello a una chiquita. En Hondarribia el bullyng precipita la tragedia desde la muralla. En Ermua atropellan, queman el pelo y mean sobre una jovencita. Y un botellón arrasa en Gasteiz una exposición. Según el director, «cien- tos de personas se lo pasaron de miedo». «El alcohol me desinhibide» (sic). You Tube lo atestigua.

Sólo a un 35% le gustan los estudios. Disrupción en las aulas. Percepción engañosa, disminuyen los robos y se incrementan la virulencia, las agresiones sexuales y los ataques a las madres. Pero… ¿delinquen más o menos? Sin acuerdo. La familia y la escuela ya no trasmiten valores, la una no pone límites y la otra establece un régimen autoritario de competitividad. Los media distorsionan el sentido.

La tolerancia cero expulsa de las aulas a muchos jovencitos ingleses. Arcos de detección de armas en centros de secundaria gabachos. El director del instituto Abastos instala un lector de huellas dactilares y cámaras de videovigilancia en los váteres. La empresa C-7 establece la figura del coordinador de seguridad escolar. Un estudio descubre que tres genes detonan la violencia. El DRD2 se activa cuando el joven no come en familia.

El adulto se difumina en la era del niño generalizado. La psicóloga de Palma alerta sobre el riesgo que supone igualar la asimetría de responsabilidades entre adultos y menores, convirtiendo a los últimos en sujetos temidos. Detrás de las interpretaciones falta La voz de los adolescentes. Los jóvenes han desertado de autogestionar sus responsabilidades. Sin Auzolan ni Batzarre las aulas, los parques y las plazas donde se juntan seguirán reflejando la miseria heredada.

Politika 2.0

AEBko hauteskundeekin gora eta behera gabiltzan honetan, iazko ekainaren 12an GARAk argitaratu zidan artikulu batekin gogoratu naiz, Politika 2.0 izenburuarekin. Iratxe Esnaolak beste artikulu batean aipatzen zituen hainbat alderdi jorratzen zituen, hauteskundeak 2.0. Artikulua hona ekartzea erabaki det, hemen inon baino hobeto egongo delakoan. Egunotan, gainera, KDD baten berri izan det feisbuk-en, Politika 2.0 izenarekin, eta joango ez naizen arren, hemen uzten dizuet berari buruzko informazioa. Bloga ere badute.

Hona artikulua:

Iratxe Esnaolaren artikulua hizpide hartuta (GARA, 07.05.23), hainbat burutazio plazaratu nahi dut 2.0 teknologia eta politikagintzari dagokienez, bertan egiten zen deskribapenaz harago. Teknologiak, eta batez ere, Komunikazioaren eta Informazioaren Teknologiek (KIT), antsietatea sorrarazten diete alderdi politikoei. Informazio-iturriak biderkatu direnez, zailagoa da orain informazioaren kontrola. Azken batean, orain arte medioen kontsumitzaileak izatea beste erremediorik ez genuen; orain, ordea, gutako edozein izan daiteke medio. Informazioaren masa-jario bertikalak bide eman dio elkarrizketa zabalari; eta horrek eragina izango du ohiko medioetan ere, hauen gatekeeper funtzioa auzitan dagoelako erabat. Horregatik, hedabide klasikoen kazetaritza-ereduak mugitu egin behar du informazioaren monopoliotik elkarrizketa horren moderatzaile eta galbahe lanetara, elkarrizketa horren edukiak eta aktoreak esanguratsuagoak eta sinesgarriagoak direlako. Komunikazioaren egitura aldatzen ari den honetan, herritarren eta sistema politikoaren arteko harremana aldatzen ari da, eta alderdi politikoak oso motel dabiltza oraindik. «Webgunea behar dugu» diote, batez ere gauzak okertzen zaizkienean, Internetek kutsadura magikoaren botereak bere baitan bilduko balitu bezala: nola internetek sekulako indarra duen gaur egungo jendartean, webguneak botere transferentzia bideratuko du gugana, eta voilà, gu ere indartsu izango gara.

Internet: antolakundearen komunikazio-sistemaren bihotza? KITak zuzen-zuzenean daude lotuta antolakundeen komunikazio estrategikoaren beharrizanetara, eta, horregatik, «webgunea» egiteko orduan, hauxe da agertzen den lehenengo galdera: zer esango diogu jendeari webgunean? Galdera horrek antolakunde bat baino gehiago eraman du nortasun-krisira, gure antolakundeek denbora gehiegi eman dutelako beren publiko ezberdinekin inolako komunikazio jatorrik garatu gabe, lau hitz-joko estandarizatu egiteko ez bada. Hauxe da alderdi politikoen egoera ere, eta horrek eragin zuzena du sistema-politikoaren nolakotasunean eta herritarrok sistema-politikoaz dugun pertzeptzioan. Hortaz, KITak ez dira ez moda ezta teknologia kontua ere, estrategia kontua baizik: une honetan edozein antolakunderen komunikazio-sistemaren bihotza Interneten dago. KITak, beraz, helburu jakin batzuen barnean kontsideratu eta ezarri behar dira, komunikazio helburuen barnean, hain zuzen ere. Baina horretarako premisa bat bete behar da: komunikatu nahi izatea. Eta, kasu, ez da webgune kontu hutsa. «The Cluetrain Manifesto» delakoaren lehenengo sententziak ongi adierazten duenez, «merkatuak elkarrizketak dira».

Alderdiek komunitateak sortu behar dituzte. Alderdiek erabaki egin behar dute nola parte hartuko duten elkarrizketan: webgune baten bidez, komunitate baten bidez (Harley Davidson) edo sare sozial baten bidez (mySpace). Zalantzarik ez daukat puntu honetan: alderdiok komunitateak sortu behar dituzte, gu jakin bati nortasuna, leialtasuna eta taldekidetza-sentimendua emateko. Informazioaren kontrolari muzin egin behar diote alderdiek, eta mugatu behar dute eragina izaten saiatzera. Beste kontu bat da komunitatea sortua izatea eta berau baliatzen ez jakitea, PNVri gertatzen ari zaion bezala, seguruenik komunitatearen kontrol ezak sorrrarazten dion antsietatearengatik. Egun, zoritxarrez, alderdi batzuen zuzendaritza-estiloak «kaxa beltza»ren paradigma betetzen du: inork ez daki zertan ari diren eta zertarako, eta, gainera, inork ez du jakin behar, horrek arriskua ekartzen duelako… Askotan agertzen dira medioetan, baina ez dute ezer kontatzen, eta jendea pixkanaka telebista itzaltzen ari da: gazteen %70ak internet erabiltzen du informatuta egoteko. Ez du balio gero abstentzioa dela-eta kexu agertzea. Entzuteko ordua heldu da, aldebikotasuna, enpatia eta konfiantza lantzeko ordua. Alderdirik ausartuko al litzateke bere zuzendaritzaren bilerak grabatu eta «YouTube»-n erakustera?

Aspektu ideologikoak eta estrategikoak: ez nahastu. 2.0 teknologien aldeko hautua, beraz, bi hausnarbide ezberdinetatik egin daiteke: batean, aspektu ideologikoak nagusitzen dira, eta, ondorioz, lehenetsi egiten da parte-hartzea, kontsideratzen delako hori dela jendarte-eredu osasuntsu bati dagokiona. Oinarri ideologikoen errebelazioa da, nortasun oso bat definitzen duena, baita posizionamendu estrategiko oso bat ere; bestean, bigarren hausnarbidean, nagusitu egiten da zuzendaritza- eta kudeaketa-estilo eraginkor bat, eta uste da 2.0 teknologiak askoz ere eraginkorragoak izango direla antolakundearen helburuak betetzeko. Bi ikuspegiok legitimoak dira, nire ustez. Horrenbestez, aspektu ideologikoak eta estrategikoak bereiztea komeni zaigu. Batzuetan 2.0 teknologietara jotzen dugu inolako beharrik ez dagoenean, modaren modaz; eta, beste batzuetan, ahaztu egiten zaigu komunikazioaren baldintza modu eraginkor batean komunikatzea dela, eta horrek aldebikotasuna eskatzen duela. Gure alderdia eta gure publiko ezberdinen arteko elkar ulertze mailarik gorena eskuratzea da helburua, eta, horretarako, entzun egin beharra dago, input kualitatibo oso aberatsa delako. Softwaregintza soziala, beraz, harreman publikoen esparruan dago bete-betean.

Politikariek ez dituzte edukiak sortzen. Edukietan dago gakoa, edukietan eta erabiltzailearen erabilera-esperientzia emankorrean. Edukiek erakartzen dute internauta, eduki esanguratsuek. Edukiak interesgarriak izan behar du informazioaren kalitatearen aldetik, baina aspektu emozionalek ere badute garrantzia. Testua oraindik nagusi den arren, Internet ikus-entzunezkoetara jotzen ari da gero eta gehiago, eta, ondorioz, edukiek ikuspegi multimedia landu beharko lukete. Edukiek, bestalde, sinesgarritasun minimoa behar dute. Web 2.0 delakoa jarrera ere bada, konpartitzeko eta elkarrizketa batean aritzeko borondatea erakusten duena. Elkarrizketa horretan, estekatzea da elkarrizketa gai batetik bestera eramateko modua, eta inork ez zaitu estekatuko eduki esanguratsurik eta sinesgarririk ekoizten ez baduzu. Beraz, 2.0 teknologiek ezaugarri jakin bat exijitzen digute erabiltzaileoi emankor izango badira: komunikatzeko grina. Ostera, politikariek ez dute edukirik sortzen, salbuespenak gorabehera, eta kontuz ibili behar dute epe motzeko errentagarritasun-ikuspegiekin, min handia egin baitiezaiokete edozeinen sinesgarritasunari… Baina edukien auziarekin batera erabilera-esperientziarena dago. Ezin da ulertu Interneten arrakasta esperientzia emankorren ikuspegitik at. Interneten eduki gogoangarriak aurkitu eta haien berri ematea lagunei nahiz komunitate globalei, «YouTube» edo «Zabaldu» kasu, esperientzia asegarri eta gogoangarria da internautarentzat, komunitatearen barruan estatus jakin bat lortzeko bidea delako. Garrantzitsuena ez da edukia bera, edukiarekin «trafikatzeko» irrika eta esperientzia baizik. Saria ez da ekonomikoa, kasu bakan batzuk kenduta, baizik eta emozionala, meritokrazia bat ezartzen baita komunitatearen baitan. Eta, kasu, meritokrazia bedeinkatu horrek dinamizatzen du komunitatea, bestela jai; gehienok begiratu besterik ez dugu egiten (%80).

Internet ez da makina bat, gu gara internet. Pantailaren bestaldean jendea dago, pertsonak, zer edo zer gogoangarria entzun-irakurri-ikusteko gogoz daudenak. 2.0 teknologien ezaugarririk garrantzitsuena horixe bera da: pertsonak hurbildu dituzte; pertsonen arteko interakzioa ikaragarri bultzatu dute. Ez da kasualitatea softwaregintza soziala merkatuko liderra izatea edukiak kudeatzeko sistemen alorrean, blogak kasu, jakin badakigulako harreman estu-estua dagoela teknologia eta ideologiaren artean. ‘Software for social change’ delakoak komunitateetako kideen arteko harremanak eta informazio nahiz esperientzia trukaketak ahalbidetzen ditu, komunikazio horizontal eta kooperatiboak abantailak ematen baitizkigu herritarroi, liberalismoaren jario bertikal eta hipotesi indibidualisten aurrean. Inteligentzia kolektiboaren dimentsio berria?

Irakurtzeko plazerra

Sustaturen bidez izan det egin:10 urte-ren berri, Egineko langile talde ohi baten bloga, egunkariaren itxieraren 10. urteurrenaren bueltan abiatu dena.

Sartu bezain pronto artxibo gizen samarra ikusi det, eta harritu egin naiz, horrek esan nahi baitu denbora pasa dela bloga abiatu eta ni haren berri izan dudan arte. Irakurtzen jarri naiz, eta ikaragarri gustatu zait, gozatu egin det irakurtzen, aspaldi ez bezala. Eta pentsatzen jarri naiz egunkaria irakurtzeko motibazio ezkutua ez ote dan izango testu ongi idatziek uzten duten satisfakzio borobil hori.

Baina, gainera, badago beste faktore bat asko gustatu zaidana, eta iraganarekin konexio emozional bat sentiarazi didana: testu mikatzak, azidoak; botereari buruz inolako errespeturik gabe hitz egiteko gaitasun askatzaile erabateko hori, beste inon ezin dana aurkitu.

Eta hauxe da nere drama: euskaraz irakurtzen gozatzen det, gazteleraz baino gehiago, eta horretarako Berria daukat, ikaragarri gustatzen baitzait, baina boterea eta dominazio-sistemari autoritaterik batere onartuko ez dion egunkaria irakurri nahi det nik, eta Berriak ez dit hori ematen, inondik inora; hori izatekotan, GARAk ematen dit, ez Eginek bezala, ordea, baina hortxe.

Eta honetaz ari nintzen pentsatzen, konturatu naizenean zer egin diguten azkeneko urteotan, Egin, Berria, Herri Batasuna eta abarrekoak itxi dituztenean. Indar askatzaileen marka-arkitektura ia osoa desegin dute espainolek, eta nere ustez ez zaio aspektu horri nahiko erreparatu. Markak izaten dira munduari buruz ibiltzen dugun ikuspegia adierazteko modurik sintetikoena, azkarrena eta eraginkorrena, gure ondokoen dispositibo razionalak aktibatu beharrean dispositibo sinbolikoak aktibatzen ditugulako erabiltzen ditugun marken bidez. Marka sendo batek edozein egitasmori ematen dion indarra neurgaitza den arren, gauza jakina da haiengan dagoela giltza, berdin dio Coca-Cola den edo AEK den.

Indar askatzaileen arkitektura-marka desegitearekin batera desegin dira, era berean, marka haiekiko lotura afektibo asko, eta hauxe da hain zuzen espainolen asmoetariko bat, errepresioak soratazten duen bildurrarekin batera, herritar asko posizio militanteengandik urruntzeko helburu duena. Lotura afektibo haiek indargabetu, eta ETAren biktimekiko lotura afektiboak indartzen saiatu, dena bat izan da azken garaiotan, ordezkapen sinboliko bat burutu nahian; azken batean bahiketa emozional bat besterik ez da, biktima batzuen mina hauspotu eta besteena desagertaraziz. Markaz aldatzera bultzatu nahi izan dute hainbat jende, horretarako hainbat marka merkatutik egotzita legeen bidez.

Alta, marka berriak sortzen joan dira, eta beste batzuk ez dira guztiz desagertu oraindik. Marka ezberdinen egoera ezberdina da espainolen erasoen ondoren, arrazoi ezberdinengatik. Interesgarria da ezker abertzalearen eta euskalgintzaren marken aurka egin diren saioak brandinaren edo markagintzaren ikuspegitik aztertzea, iruditzen baitzait ondorio oso integresgarriak atera daitezkeela.

Etsaiaren edo konkurrentziaren asmoen eta ekintzen aurrean erreakzionatzeko gaitasuna duen marka soilik izango du etorkizunean irauteko aukera, eta, horretarako, markagintzak ikuspegi sendoak ematen ditu.

Ilunbeko maletilla making-off

from www.josujuaristi.com

Ilunbeko Maletilla