Oso-oso interesgarria iruditu zait ekintzaile politikoen eta Interneten arteko harremanari buruzko post hau Ciberdemocracia en la campaña electoral de 2008 blogean.
Internet eta ekintzaile politikoak
19 02 2008Iruzkinak : Leave a Comment »
Tags: ciberdemocracia, internet, politika, ziberdemokrazia
Sailak : Komunikazio politikoa
PSOEren kanpainarako gida
21 01 2008Iruzkinak : Leave a Comment »
Tags: hauteskundeak, politika, PSOE
Sailak : Komunikazioa
Komunikabide partehartzaileak, jende indargabea
10 01 2008Artikulu hau bere osoan ekarri det hona, oso-oso interesgarria iruditu zaidalako hainbat hedabide eta mugimendu sozialentzako. Herrigintzak eta politikagintzak komunikabideei zer eskatzen dieten berraztertuko nuke, hasteko, eta, segitzeko, planteatuko nuke eskatzen zaien hori ez dagoela haien esku.
Hona artikulua:
“Does the media become any better when it becomes more participatory?” (“¿Mejoran los medios en algo cuando se vuelven más participativos?”). Con esta pregunta del profesor Stephen Coleman, de la Universidad de Leeds, arrancó el pasado lunes la conferencia “Broadcast News and the Active Citizen”, una jornada que consiguió reunir en el corazón de Inglaterra a destacados profesionales e investigadores de los medios de comunicación.
Peter Horrocks, jefe de redacción de la BBC, afirmó que los periodistas se toman en serio las reacciones de sus audiencias, pero reconoció las dificultades para analizar con calma las miles de contribuciones diarias que los lectores envían a las webs de la BBC. Su intervención, publicada íntegramente en el blog de los editores de la cadena británica, se abrió con una anécdota reveladora: Tras el asesinato de la líder paquistaní Benazir Bhutto, la BBC decidió cerrar el foro que comentaba la muerte de la antigua primera ministra de Paquistán. Horrocks temía que el apoyo popular que recibieron varios comentarios anti-islámicos pudiese entenderse como parte de la opinión editorial de la propia cadena. A fin de no alienar a parte de su audiencia, la BBC optó por cerrar el foro.
Paradójicamente, en lugar de hacer los medios más plurales, abrir la participación a los lectores los puede convertir en contenedores de opiniones extremistas, poco representativas de su propia audiencia. Quizá porque aquellos lectores con más motivaciones para expresar públicamente sus opiniones suelen encontrarse, en su mayoría, en los polos del espectro político. Tal vez el ejemplo sea un tanto extremo (el islamismo es un tema delicado, susceptible de levantar pasiones en un contexto histórico como el actual, en el que se cometen masacres terroristas en nombre del Islam). Pero el dilema moral para el periodista está ahí: ¿Es legítimo cerrar un foro de los lectores cuando las opiniones expresadas pueden resultar ofensivas? ¿Acaso no resulta peligroso para la propia democracia silenciar estas opiniones? ¿Qué valor se le deben dar a las aportaciones de los lectores cuando –según cuenta el propio Horrocks- menos del uno por ciento de la audiencia de la web de la BBC contribuye con sus comentarios?
Desde el bando académico destacó la intervención de Nick Couldry, profesor en el Goldsmiths College de la Universidad de Londres. Presentó un resumen de su investigación sobre la conexión del público con, valga la redundancia, los asuntos públicos. Publicado en forma de libro, el informe concluye que la mayoría de ciudadanos mantiene una conexión con lo público, y que dicha conexión se sostiene fundamentalmente a través del consumo de medios de comunicación. La mayoría de la población dice estar bastante preocupada por determinados asuntos públicos, pero dice no saber cómo actuar para hacer frente a esos problemas. Casi todos los ciudadanos consultados dijeron que sí disponían de lugares para hablar sobre política. Sin embargo, no encontraban la manera de establecer un vínculo entre conversación y acción.
Los medios, pues, no parecen ser el enlace entre información y acción que la mayoría impotente demanda. Pero quizá no sea ésa su función. ¿O sí?
Iruzkinak : Leave a Comment »
Tags: hedabideak, komunikabideak, mugimendu sozialak, politika
Sailak : Komunikazioa
Espainiarako autopista
11 10 2007Ederra gola sartu diona PPk PSOEri berriz ere. Ikus dezagun.
Via gaztelumendi.org
Orain irakur ezazue berriz aurreko posta, eta askoz hobe ulertuko dituzue bai hau baita bestea ere.
Operazio hau magistrala iruditzen zait PPren partetik, eta PSOEkoek orpotik jarraitzea beste erremediorik ez dute izango. Guztiz hondoratuta daude Zapateroren taldeak azken asteotan egin dituen ahaleginak diskurtso propio baten arabera zentro politikoa hartzeko neurri sozialak bultzatuz eta Kataluniako errege-erreketak ia aipatu gabe pasatzen utziz.
PPko aholkulariek oso ondo dakite politika esparru sinbolikoan jokatzen den partida dela, ez arrazoiaren esparruan.
Hartara, PSOEk ez ezkerrera ez zentrora, Espainiara joan beharko du ahalik eta lasterren, Espainiako eta espainiarren ideologia kulturalak askoz ere errazago eta naturalago konektatzen duelako PPren komunikazio estrategiak ezartzen dituen parametroekin PSOEkoekin baino.
Raxoik “eguberritako” bideo horretan irakurtzen duen testua esku-liburuetakoa da, oso-oso ona helburuekiko eta xede-taldearekiko. Ezaugarri on guztiak betetzen ditu: sinplea da sintaxian, laburra, indartsua formulazio poetiko-erretorikoan (kirolarien bandera eta harrotasuna, hildako soldaduen bandera, atzerritarren errespetua…). Askatasuna eta demokrazia aipatzen ditu, eta horien mito fundazionala ere aipatzen du: 1978ko Konstituzioa. Gezur hutsa, jakina, ez soilik euskaldunen ikuspegitik, baina horrek indarra jartzen du aspektu ezin garrantzitsuagoan: jatortasuna. Denok jatorri berekoak gara, eta ez dugu bereiztasunik egiten, denok gara espainolak, zelebra dezagun hori bihar keinu xume baten bidez geure ingurukoekin, modu alaitsuan.
Garena modu asertibo eta ordenatu batean esaten du, eta ez du ezezko perpaus bat bera ere erabiltzen. Nazioa gara, eta harro gaude, harrokeriarik gabe.
Eskatu egiten du, ez du deialdirik egiten, kasu. Mugimendu defentsiboa da, oso inteligentea. Ez dago histeriaren beharrik Espainia defenditzeko. Ospakizuna destakatzen du, eta ez du defentsa hitza aipatzen, nahiz horixe den operazio guztiaren kakoa, hasieran esan gabe aditzera ematen duen moduan.
Rajoiren idazleak bazuen “paja negarti” bat egitea Espainiari eta bere sinboloei egiten ari zaizkion irainekin-eta, baina ez du egiten, komunikazio-helburua oso argi daukalako. Ez du jendearen gogoa piztu nahi, gaiztotu, jendearekin enpatatu nahi du. Ezin diot buruan dabilkidan ideiari eutsi: hemengo batzuek ikasi egin beharko lukete ikasgai hau… Baina gai hori beste egun baterako utziko dugu.
Copy-a oso zaindua dagoen arren, produkzioa ez zait hain ona iruditzen eta PPk aukera bat galdu du kolpe are latzagoa emateko PSOEri, iluminazioaren kontua gora-behera. PPren indar handietako bat hirietako gazte urbanoengan dago, eta horien botu-mugimenduak baldintzatu zuen 2004ko hauteskundeen emaitza. Gazte urbano horiek erakartzeko hobe zuen beste testuinguru bat aukeratzea, ez bulego klasiko hori. Horra akats nagusia: mezua asertiboa den arren, xuabea da formulazioan erretorikoan, baina bisualki eta sinbolikoki Espainiaren defentsa eternaleko estetikaren eskutik iritsi zaio jendeari, lehor. Eskenategi modernoago eta xuabego bat aukeratu izan balute, piper-potoa eta guzti, orduan bai borobila jokaldia, PSOEren esparru sinbolikoan bete-betean sartuko baitziren: modernitatean. Hartara, janzkera ere arindu liteke, aukeran. Zeren orain eta hemen, horixe baita faxisten erronka pertsuasibo eta estrategiko garrantzitsuena, alegia, badagoela modernoa eta espainola izatea aldi berean, espainola izatearen zentzu inperialistan diot, ez normalizatuan.
PSOEren arazoa, beraz, ez da ideologikoa, kulturala baizik, espainolek kontsideratu ere ez baitute egiten espainol izateko beste modurik, horixe baita espainol izateko modu “naturala”, betikoa, benetakoa. Eskerrak Espainian batzuk konturatu egiten direla (h)egiaz.
Iruzkinak : 1 Comment »
Tags: politika, PP, propaganda, PSOE
Sailak : Komunikazioa
RSS - Posts