Reflexiones políticas a vuelapluma tras cuatro meses en América del Sur

Komunikazioa

En general, pienso que la izquierda no se da cuenta de que no se puede cambiar el sistema desde dentro del mismo sistema político, pero tampoco desde fuera de la cultura.

En este sentido, cabe indicar que, a mi modo de ver, se le llama estrategia al esfuerzo por articular ambos espacios de modo productivo para los objetivos políticos. Este es, en mi opinión, el pozo sin fondo de la Izquierda Abertzale en EH y en otros lugares.

En lugar de estrategia, la izquierda insiste en vomitar consignas trilladas y en reprochar que “si la gente no se entera de lo que pasa REALMENTE es porque no quiere”. Y yo me pregunto: ¿entonces para qué queremos a la izquierda?

Por eso, la izquierda ha construido aparatos y rutinas de propaganda que taladran el cerebro de la gente contando las virtudes de sus programas sociales y polarizando de paso a la sociedad en torno a dichos programas (y malinterpretando a Laclau, dicho sea de paso, ahora que el populismo cotiza alto). Es decir, se dedica a subir el volumen en lugar de articular una estrategia persuasiva ganadora.

En este sentido, cabe recordar cuatro cosas:

Primera. Un programa electoral no es una LISTA de programas sociales, sino un marco de referencia moral que posiciona un modelo social como más deseable y eficaz que otro, siendo dichos programas un vehículo para tal fin.

Segunda. Cuando estás en la oposición hablas de política, pero cuando estás en el gobierno hablas de economía, es decir, de cómo administras los recursos de la gente (es decir, hablas de política a partir de los dato económicos).

Tercera. La omnipresencia mediática es perjudicial y contraproducente, caso de Chaves, Cristina Fernández de Kirchner o, para el caso, Arnaldo Otegi porque cansa a la audiencia y facilita el trabajo de desgaste de los medios afines al bloque de clases dominante.

Cuarta. Crear medios de comunicación social es una tarea importantísima de la estrategia, pero no para usarlos como aparatos de propaganda, sino para sustituir a los medios de comunicación dominantes en los hábitos de consumo mediático habitual de la gente, con todo lo que eso significa en cuanto a estrategia editorial, branding, etc. Por eso, los medios no son vanguardia, sino retaguardia, ya que  actúan como salvaguarda de un sistema moral que constituye el telón de fondo cultural del combate  político convertido en espectáculo (ojo, las sociedades modernas son menos racionales y más propensas a la manipulación simbólica que las antiguas, por su mayor complejidad y adquisición cognoscitiva).

Esta es la razón por la que el discurso, en términos académicos, o la estrategia de comunicación, en términos más operativos, aparece continuamente como el factor decisivo en EH, Escocia o Cataluña (no hubo MENSAJE a favor del SÍ en ninguno de los dos referéndums).

En el caso de EH el problema es aún mayor, pues la izquierda abertzale atraviesa una crisis de identidad tan incomprensible como exagerada, que confunde a la gente tanto dentro como fuera de su territorio natural. En este punto existen algunos problemas que son tan irritantes como sintomáticos:

Uno. Un discurso hiper-ideologizado que demuestra una falta de compromiso total y completa con la audiencia, pues no hace el más mínimo esfuerzo por adaptarse a ella (no sólo hay que escuchar, como reclama Arnaldo Otegi de una manera bastante condescendiente, naif y poco creíble; también hay que ser remitente). En este sentido, cabe preguntar: ¿A quién le habla la izquierda abertzale? Un ejemplo de esto es lo que la IA está haciendo con el feminismo, siguiendo el mismo patrón que en otros campos (presos, independencia, etc). En el caso del feminismo, inconprensiblemente, el discurso (consignas, hashtags, etc) gira más en torno al feminismo y las feministas que en torno a las mujeres y la igualdad.

Segundo. Un auto-stop ideológico permanente. Un día somos Irlanda y al día siguiente somos Cataluña; hoy somos abertzales y mañana los abertzales son el problema para la liberación nacional; ayer me levanté desobediente, hoy tengo que hacer un curso acelerado sobre unilateralidad. Se puede decir que la izquierda abertzale está desnortada en identidad, estrategia y discurso y parece que sólo Arnaldo Otegi puede resolver eso, lo cual no deja de ser preocupante, incluso en términos de seguridad personal para el propio Arnaldo.

Tercero. El  tono de comunicación amenazante (“hortzak erakutsi”, etc) que dan a veces pena y a veces vergüenza ajena en casa y resulta patético por fuera, dadas las circunstancias. Dejar la lucha armada tiene un impacto en el conjunto de tu lenguaje visual, verbal y actitudinal. 

Junto a esto tenemos la cuestión de la confrontación. Esta palabra se ha convertido en el punto de diferenciación principal de la izquierda abertzale con respecto al PNV. ¿ Cuál es el problema? Pues que según las últimas encuestas la confrontación aparece como el aspecto más discutido por la sociedad vasca (perdona que no incluya ningún link), fruto seguramente de un lógico cansancio al que no le es ajeno el vaivén político de la izquierda abertzale y sus confusos, complicados y variados mensajes políticos.

Conclusión. La izquierda abertzale ha agotado su capital político y ha agotado a la gente, incluida la suya propia, revolucionando el motor a tope cuando el coche está en punto muerto.

Estos son algunos aspectos que perjudican a la izquierda en general y a la izquierda abertzale en particular, en lo que se refiere a lo que llamamos comunicación política, pero ¿Qué relación hay entre todo esto y la estrategia política de la izquierda abertzale aquí y ahora?

Si la estrategia politica de la izquierda abertzale consiste en un pacto con Podemos tras las elecciones autonómicas para posibilitar el derecho a decidir, todos estos problemas de comunicación podrían hacer que la izquierda abertzale no llegue en número de votos para dicho pacto o que tenga que votar a un lehendakari de Podemos, lo cual podría ser un punto de no retorno para su supervivencia política y las esperanzas de libertad de su cuerpo social, dado el hecho de que concurre a esas elecciones, ahora sí, con todos sus efectivos políticos.

Si te ha parecido interesante, deja tu comentario y comparte lo que piensas.

Alperkeria Herri Mugimenduan

Komunikazioa

Esaten dezunean EHko herri mugimenduaren arazo nagusia alperkeria dela, ingurukoek harriduraz begiratzen dizute. Izan ere, mugimendu horren ezaugarri nagusiak lana eta sakrifizioa izan dira.

Alperkeria ez da, ordea, ordu-kopuruekin soilik neurtzen, izan badaudelako beste alperkeria mota batzuk. Horietako bat sinismen propioen kaskagorkeria da: gure esperientzia eredugarria jotzen dugunez, ez dugu uste gogor lan egin behar dugunik arazoak enfoke berriekin konpontzeko.

Zure sinismenak huts egiten ari direnean eta arazoak muturraren aurrean eztanda egiten, bi aukera dauzkazu: ukatu edo onartu. Ukatzeko estrategia bat disonantzia kognitiboa da, hau da, inguruan dauzkazun informazioak “selektiboki aukeratu” errealitateak zure ikuspegia berresten duela erakusteko (zenbat ordu ez genituen eman sare sozialak CIAren konspirazioa zirela demostratzen), eta bide batez, arazoaren muina beste leku batean jartzen duzu: jendearen konpromiso eza. Hau da, arazoa ez da zuzendaritza politikoak ez duela bere lana egiten ikuspegi berriak integratzeko, arazoa da jendearen konpromiso eza. Saihetsetik.

Hor kanpoan, gainera, enfoke eta gauza berri asko dago eta herri mugimenduko zuzendaritzek lan asko daukate enfoke horiek banan-banan aztertzen hasteko. Gaixuak. Zuzendaritza batean zaudenean zaila da inguruan ibiltzen diren enfoke berri horien guztien artean aukeratzen eta aldi berean etsaiari aurre egiten, baina hori da zure lana.

Zein enfoke edo ideia berriri egin kasu gehiago, zeini gutxiago? Aukera ugaritasun horrek erabaki-paralisia eragiten du, eta, ondorioz, isuri kontserbadorea eta konfirmazio-isuria nagusitzen dira, talde gero eta itxiagoak eraginez.

Zer egin orduan? Nola erabaki zein ideia berriri kasu egin eta zeini paso egin, hau da, nola ekiditen ditugu erabaki-paralisia eta isuri kontserbadorea herri mugimenduan?

Informazio berriak iristen direnean batzuk errezagoak dira ulertzen beste batzuk baino. Psikologoen arabera, errezago ulertzen direnak garrantzitsuagotzat jotzen ditugu, eta horietan konzentratzen gara, baita azkar batean integratu ere.

Adibidez, diseinu grafikoa integratu dugu baina oraindik ez gara enteratu komunikazioa eta jende askorengana iristea ez direla gauza berdina. Bigarren kontu hau askoz ere kontzeptu konplexuagoa da, eta seguruena gure ikuspegiak aldarazi egingo lituzke, diseinu grafikoak eta modazko beste kontu batzuek ez bezala.

Ta holaxe, dagoeneko modan dagoena integratzea da gure berrikuntzaren mailarik gorena. Jakina, erantzukizuna asko arintzen da horrela, asko; hainbeste, non niri behintzat erantzukizun eza handia dagoela esateko gogoa ematen didan.

Punta-puntako jendea ez izatea ez litzateke arazo izango gero integrazio hori egiten benetan jende saiatua bagina, baina ikusi zer egin dugun sare sozialetan eta atera kontuak: azkenekoak izan ginen bertaratzen eta gero modurik traketsenean ibili gara.

Zer egin beraz informazio berriei egin behar zaien arreta-maila neurtzeko?Hementxe arau bat: ulertzeko zailagoa den informazio berria garrantzitsuagoa da erreza dena baino.

Horrek ez du esan nahi informazio koplexu horri heldu eta gainerako guztia utzi behar dugunik, baina gutxienez ez genituzke gure lanaren aspektu kritikoak bazterrean utziko hurrengo krisia heldu arte.

Erabaki onak hartzeko abilezia ez da gauza erraza, baina zure burua ikusten duzunean leku guztietara hamar urte beranduago iristen, orduan kezkatzen hasi beharko zenuke. Ezin dugu gauden lekutik mugitu gure arazoen iturburu den pentsamendua aldatu gabe. Askotan esan dugun bezala, pentsamendu aldaketa aldaketa soziala da, baita barne mailan ere.

7 gauza gertatu zitzaizkidan zintzoa izaten hasi nintzenean

Inspiratu


Zintzotasunari buruz aritzen garenean, orbainei buruz ari gara, jendeari benetan lagundu nahiak ekartzen dituen orbainei buruz, alegia. Zintzotasunaren alternatiba itxurakeria da, taldearen onarpen merkea.

Adi, hauxe gertatuko baitzaizu zintzoa bazara benetan estimatzen duzun jendearekin:

1. Jendeak hitza erretiratuko dizu

Zure familiak berak hitza erretiratuko dizu, baita lagunek ere. Zer esanik ez lankideek eta bezeroek. Zure harreman-sare guztia lausotu egingo da, eta lehen zure lagunak zirela harro aldarrikatzen zuten horiek, Suediari begira jarriko dira orain zure izena mahai gainean agertuko denean.

Zintzo mintzatu behar zara, beraz, baina puntu jakin bateraino bakarrik: ez duzu inor mindu behar. Haatik, inor mindu gabe arazoak azpimarratzeko abilezia garatu baduzu ere, hitza berdin-berdin erretiratuko dizute, besteen mina zure kontrolpetik at dagoelako.

2. Jendeak pentsatuko du zure buruaz beste egiten ari zarela

“Hortik ez duzu ezer aterako eta galtzen aterako zara” esango dizute. Ahoa irekitzen duzun bakoitzean, zure buruari tiro egiten diozula iritziko diote.

3. Jendeak pentsatuko du ero zaudela

Zure lagunei galdetuko diete ematen duen bezain ero ote zauden.

4. Jendea beldurtu egingo da

Kalifikatiboak ugarituko dira: harroputza, nota,… baita okerragoak ere.

5. Jendearen denborapasa izango zara

Jendeak bere gezur txikiak sinisten dituen bitartean zuk zintzo jokatzen baduzu, nabarmendu egingo zara, nahi eta nahi ez. Hasieran vouyerrak direlako etorriko zaizkizu, baina gero (h)egiaren bila etorriko zaizkizu, jakin ederki dakitelako gezur batean bizi direla. Txalolandian bizi dira, beren propaganda sinetsita bizi diren hooliganen erresuma. Horregatik, zure iritzia jakin nahiko dute, errealitatea non dagoen jakin nahiko dutelako. Zure idatziak aztertu eta isilpean gordeko dituzte, baita zabaldu ere, bere lana izango balitz bezala. Hooliganen erresuman, alperren orpotik ibiltzen dira Protagoras eta Azkarkilloak.

6. Jendeak aintzat hartuko du zure aholkua

Jendea behin eta berriz etorriko zaizu aholku eske, ez halabeharrean zurekin bat datozelako, baizik eta jakin badakitelako bihotzez mintzatzen zarela eta ez asmo komertzialak bultzatuta. Akaso ez diezu soluzioa zerorrek zuzenean emango, baina bideratu egingo dituzun itxaropena izango dute.

7. Askatasuna lortzen duzu

Hasieran orbain-kateen gatibu izaten gara. “Hautagai hori gustatzen zaidala esaten badut, nere lagunek ez dute ondo hartuko” pentsatzen duzu. Eta “hau egiten badet, besteek zera pentsatuko dute”. Beti berdin. Baina piskanaka orbainen nondik norakoa deskubritzen hasiko zara eta orduan zure bidetik apartatu egingo dituzu, gero eta urrunago. Azkenerako, ezereza izango dira. Bapatean, zure bizitzaren jaun eta jabe bihurtuko zara.

Askatasun horren segizioan arituko zara orduan. Ez dugu inoiz askatasun osoa lortzen, gustatu egiten zaigulako maila batean bederen zerbaiti lotuta sentitzea, baina umea gurasoekin nola, halaxe ibiltzen gara gu gure orbainekin, distantzia neurtzen, atzera eta aurrera, jostari, harrapatuzale. Halako batean, orbainak oso urruti daudela konturatuko zara, eta benetako askatasunaren plazera sentitzen hasiko zara. Ederra da hori, gero.

Eskerrik asko, Martin Pacek, inspirazioagatik.

Jatorrizko testua James Altucher.

Zenbat balio du marka batek?

Komunikazioa

 

Cevital taldeak 25 milioi euro eskaini ditu Fagorren marken truke. Marka horien artean daude Brandt, De Dietrich, Sauter, Vedette eta Easy Cook. Fagor ez.

Zergatik ez Fagor?

Kutxabankeko presidente Mario Fernandezen hitzak dira hauek:

(sobre Fagor) Tenía todo el sentido del mundo, en el momento en que se hizo, adquirir una marca francesa. Para llegar a un determinado estrato social medio-alto en sitios como Reino Unido o los países nórdicos es más fácil entrar con una marca francesa que con una de Mondragón (…) Ahora hay mucha gente muy lista (…) Hacer la quiniela después de terminada la jornada es muy fácil.

Berriz, zergatik ez Fagor?

“Una marca de Mondragón” hori kezkagarria da, gainera, Kutxabankeko nagusiaren ahotik esanda. Mario Fernandezek nonbait ez du konfiantzarik Arrasateko enpresen lehiakortasun gaitasunean, baina konfiantza falta hori ez dagokio gaitasun produktiboari, baizik eta eskaintza bereizgarri bat osatzeko gaitasunari, alegia markagintzari.

Nondik dator konfiantza falta hau?

Gatozen atzera Cevital enpresaren asmoetara.

Fagorren markak erosiz marka horien merkatua erosi nahi du Cevitalek. Alegia, kontsumitzaileek marka horiekiko duten atxekimendua erosi nahi du, etorkizunean marka horren azpian dauden produktuak erosten jarraituko dutelakoan. Marka hauen erosketa, beraz, INBERTSIO bat da Cevitalentzako, baliabide ukiezin batean egiten den inbertsioa: 25 milioi euro, hain zuzen ere.

Adi, beraz: inbertsio handiak ez dira baliabide produktiboetan egin behar soilik. Markak ere inbertsio handia behar du enpresa lehiakorra izango bada. 

Espainiako Estatuko abokatuak ezetz esan dio akordioari, bi arrazoiengatik, Frantzian egiten ari denaren bidetik:

  • markak merkeegi saldu nahi dira (70 milioi balio omen dute)
  • marka horien salmenta negoziaziorako erabili behar da, lanpostuak eta gaitasun produktiboa ere salbatzeko.

Hara zer dion Estatuko Abokatuak:

Y es que, descontadas esas marcas, añade, «los restantes activos (plantas y maquinaria en Euskadi) no dejan de tener un valor residual.

Hartara, estatuko abokatuak belarrondoko ederra eman die hemengo agintariei marken balioa ez dutelako egoki baliatu, seguruenik hemengo agintariek ez dutelako balio hori ezagutzen/estimatzen. 

Areago: fabrikak eta makinak hutsaren hurrengoa dira, markak dira zerbait balio dutenak, eta ez gutxi. Iritzirik honetaz norbaitek?

 

MBA Ikasketak

Enpresa

MBA EHU XXV

MBA ikasketak (masterra enpresa kudeaketan) egiten ibili naiz azkeneko urte eta erdian, Euskal Herriko Unibertsitatean, Sarrikon (Bilbo). 2012ko urrrian hasi eta 2014ko martxoan bukatuko da etapa hau.

Luze joan da, astebururo Bilbora joan ta etorri, presio akademiko sendo samar baten azpian. Nere izeba Puri, ikaskideak, irakasleak eta bizitzak azkenaldian egin didan oparirik goxoena izan ditut bidaide abentura honetan.

Neure (h)egitik Euskadi Irratian

Komunikazioa

Irudia

Berriki kolaborazio txiki bat egiten hasi naiz Euskadi Irratiko Faktorian, Manu Etxezorturen gidaritzapean. Saioan enpresen lehiakortasunaz aritzen gara, batez ere marketinaren ikuspegitik, eta, horrenbestez, markak, komunikazioa, publizitatea eta gisako gaiak jorratzen ditugu.

Saioak “Marken marka” du izena eta hiru helduleku dauzka: aktualitatea, pedagogia eta entretenimendua. Pedagogiaren atala marka lokalei lotuta planteatu dugu, alegia marka lokalentzako erabilgarriak izan daitezkeen ikaslerroak edo pistak ekartzen saiatzen gara, baita marka globalak hizpide izaten ditugunean ere.

Mikel Lasak twitterren esan arte ez naiz konturatu interesgarria dela horrelako tarte bat aurkitzea, seguruenik ez ohikoa delako gai hori hedabideetan formato horretan. Ez ote dan saio pioneroa izango da gure irratigintzan…

Asteartetan izaten da, hamabostero, goizeko 11:30ean. Gonbidatuta zaude.

Ekintzailetza EAEn

Berrikuntza,Enpresa

Ekintzailetza leku guztietan aipatzen den honetan, interesgarria iruditu zait gure ekintzailetza datuak hemen paratzea, euskaldunon ekintzailetza zertan den jakite aldera. Horretarako EAEri dagokion 2012ko Global Entrepeneurship Monitor [.pdf] txostena erabili dut. Hortxe dauzkazu datu guztiak, beraz, hemen esango dena sakondu nahi baduzu.

Enpresen hazkunde jasangarria

Komunikazioa

Enpresen hazkudea planteatzen denean, komeni da hazkundea planifikatzea eta oinarri sendoen gainean planifikatzea. Egunotan Fagor enpresak gai hauei buruz hausnartzeko aukera eman dit. Marketinari buruzko gogoetak alde batera utzita, hazkundea planteatzen denean kontutan hartu beharreko aspektu batzuk ekarri nahi nituen, une jakin batean neronek gaizki egindakotik ere ikasitakoak.

enpresen hazkunde jasangarria