Demokrazia Zuzenaren aroa: galtzaileak eta irabazleak

Komunikazioa

forges-elecciones.jpg

Kolonbiako plebiszitoaren ezustekoa asimilatzen dugun bitartean, nabarmena dirudi demokrazia zuzenaren aroan sartu garela bete-betean, eta lehen errepresioaren bidez edo borroka armatuaren bidez bideratzen ziren auziak, orain gero eta gehiago herriari zuzenean galdetuz bideratzen direla, eta horrek gotik behera aldatzen ari da joka-leku politikoa. Esan daiteke, Demokrazia Zuzena dela joka-leku politiko berria, lehenago edo beranduago horrela bideratzen baitira auzi politikoak munduan. Kontu:

  • Quebec
  • Eskozia
  • Katalunia
  • Erresuma Batua (Brexit)
  • Kolonbia

Zein da ordea egoera berri honen emaitza?

Argi: testuingurua eta indarren osaketa nahiz harremana guztiz ezberdina den arren, “betikoek” (aka dominazio-sistemaren aldeko ohiko indarrek) irabazten dute. Kasu:

  1. Ez dago ohiko ezkerra vs. eskubia borrokarik. Liberal-demokratak eta ezkerreko indarrak batera aritzen dira statu quo-aren aurka, eta hala ere galdu egiten dute.
  2. Ez dago ohiko herri mugimendua vs. gobernua borrokarik. Indarrok Gobernuaren babesa, aurrekontua eta autoritatea daukate, eta hala ere galdu egiten dute (Quebec, Eskozia, Katalunia). Kasu batzuetan inolako gobernuaren babesik gabe irabazten dute: Brexit eta Kolonbia.

Klase menperatzaileen arteko aliantzak, orain arte autoritarismoaren bidez agintzen zutenak, lekuz kanpo harrapatzen ari dira bere burua espektro demokratikoan kokatzen duten indarrak, non eta gutxien espero zuten terrenoan: demokrazia zuzena. Eta garaipen horiek, gainera, egoera oso zailetan gertatzen ari dira: gobernutik kanpo eta posizio ideologiko “itsusiak” defendatuz: Europako Batasunaren aurka (globalizazioa, kooperazioa, batasuna, e.a.), bakearen aurka (Kolonbia), ea. Kolonbia ez da kasu bakarra.

Zergatik? Nola da posible?

Ia datozen postetan kontu hau argitzen dugun, batez ere Kolonbia hizpide hartuta, baina bitartean kontu pare bat mahaigaineratu nahiko nituzke.

Kolonbian bezala gainerako kasuetan ere komunikazioa ageri da emaitza hauen guztien oinarrian, txarrerako eta onerako, auzi etikoak alde batera utzita. Galtzaile horien guztien ezaugarri komun bat ere ekarri dezakegu: mezurik eza. Kolonbiako kanpainari buruzko postean baiezkoaren aldeko kanpainaren hutsuneak aipatu nituen, eta egun batzuk lehenago hauxe txiokatu nuen:

Baita hau ere:

Mezurik gabe ez dago irabazterik, nahiz eta aurrekontu mugagabea, gobernuaren babesa eta hedabide nagusien babesa izan (Kolonbiako gobernuaren kanpaina frenetikoa izan zen eta kanpainaren arduradun batek aitortu zidanez, “propaganda” guztia banatu ezinik bili ziren).

Hartara, berriz esan behar da, pedagogia eta komunikazioa bi prozesu ezberdin eta neurri batean kontrajarriak dira. Baiezkoaren aldeko kanpainak akordioaren puntuen inguruko pedagogia egiten zuen bitartean, ezezkoaren aldekoak herriaren konstante kulturalekin konektatzen gastatzen zuen dirua.

Ezkerreko idealistek sutsuki uste dute Eskozian edo Katalunian galdeketa berriz egingo balitz, emaitza ezberdina izango litzatekeela, jendea gerora konturatzen delako, baina uste dut badaudela arrazoiak aurkakoa pentsatzeko:

  • Quebec: bi aldiz galdu dute erreferenduma eta independentziaren aldeko indarrak minimo historikoetan daude, adi!
  • Galizia: Prestige, ustelkeria eta hala ere…
  • Espainia: hauteskunde orokorren bigarren bueltaren emaitza eta ondoko gertakizunak
  • Atez ateko bilketa selektiboa Gipuzkoan: no comments

Esan bezala, ia datorren post batean gaiari modu zehatzagoan heltzen diodan, sakabanatuta ditudan oharrak batzeko behintzat.

Bake-akordioaren inguruko plebiszitoaren kanpaina Kolonbian

Komunikazioa

14484863_10154783083497784_3481248331818560616_n.jpg

Kolonbian nagoen honetan arretaz jarraitu dut Gobernuaren eta FARC-EPren arteko akordioaren aldekoen nahiz aurkakoen kanpaina, ikasteko asmoarekin. Demokrazia zuzenaren urrezko aro batean bizi garela pentsa liteke, baina ez naiz arrazoietan sartuko, testua ez luzatzearren. Besterik gabe, esan behar da komunikazioa aspektu kritikoa dela erreferendum bat behartzeko zein irabazteko, fase bati dagokion estrategia eta besteari dagokiona oso ezberdinak diren arren. Lehen ere esan genuen, udalgintzaren kasuan, komunikazio ezak bazterketa soziala eragiten duela eta orain  ere borobil esango det: komunikazioa indar demokratizatzailea da, eta zergatik ez, indar askatzailea. 

Erreferendum honen aurrekariak, bastante argiak dira:

  • Oligarkia kriminal bat hedabideen jabe dena eta iritzi publikoa nahieran kontrolatzen duena hegemonia kulturalaren zaindari lanetan.
  • Euskal Herrian bezala, komunikazio-estrategia anti-insurgenteak erabili dira: eztabaida moralak (hiltzea gaizki dago/sentimenduak) eztabaida politikoa ordezkatu du (partizipazio politikoa eta nekazarien eskubideak/arrazoibidea), sistema politikoak ezin duelako eztabaida politikoa irabazi koordenada kulturalak kontutan hartuta (eskubideen preeminentzia). Horrekin batera, FARC eta gainerako taldeen reposizionamendu estrategikoa (terroristak). Euskal Herrian estrategia horrek ito du nagusiki ezker abertzalearen estrategia politiko-militarra, nere ustean.

Egoera horretan, kolonbiarren harremana FARCekin ez da ideologikoa edo arrazoiaren bidez eraiki, sentimenduen bidez baizik, oso modu bortitzean.

Hortaz, baietzaren aldeko kanpainak transatlantiko afektibo bati ziaboga eginarazi behar izan dio, kapitaina ezetzaren alde egon eta zuzen jarraitzeko ahaleginak egiten zituen bitartean (bale, ez da oso analogia ona, baina saiatu naiz ;).

Nola egin dio aurre baietzaren aldeko kanpainak egoera horri? Zein izan da baietzaren aldeko kanpainaren printzipio inspiratzailea? Bada, pedagogia. Utzidazu esaten: pedagogia komunikazioaren ukazioa da. Pedagogia da, esaterako, Julio Anguitaren eta gizarte bazterretan galdu den ezkerraren ohiko mantra, gizartea heldugabea dela sinistuta daudenen soluzio paternalista, elitista, bertikala, jasangaitza eta ezgauza. Batzuek uste dute pedagogia eta demagogiaren artekoa dela hemen borroka, eta, jakina, bi horien artean neronek ere pedagogiaren alde egingo nuke. Dikotomia hori, ordea, faltsua da.

Ikuspegi honen ondorio latzena: mezurik eza. Hau da, baietzaren aldeko kanpainak ez du mezurik itxuratu. Mezu txiki asko bai, ikuspegi pedagokioari dagokion bezala, gauzak esplikatu eta txiki-txiki eman behar zaizikiolako herri ezjakinari, baina mezu estrategikorik ez. Horregatik, baietzaren aldeko kanpainak ikaragarrizko inbertsioa egin behar izan du, batez ere Santosen gobernuaren partetik, mezu horien guztien irismen minimo bat ziurtatzeko eta, jakina, ezetzaren aldeko mezu afektiboari ere aurre egiteko. Horrela, baietzaren aldeko kanpaina frenetikoa izan da, itogarria, totala (jakin nahiko nuke zenbait agentzia ibili dira gobernuarentzako lan egiten eta zein aurrekonturekin) . Hemen ezaugarri batzuk:

  • Mezurik ez. Hau da, ez dago kanpainaren mezu bat, jendeari arrazoi argi oso bat ematen baietzaren alde, mezu-aterki bat.
  • Mezu-dispertsioa, akordioaren puntu bakoitza azaltzeko eta ezetzaren aldeko kanpainaren gezur objektiboei buelta emateko. Mila urte pasako dira gezur horiei aurka egiten eta hala ere jendeak nahi duena pentsatzen jarraituko du.
  • Egoera horretan, publizitatea erruz erabili du gobernuak: irratian, telebistan eta online (Google Ads eta bannerrak nonahi). Ordea, kanpo publizitaterik ez (guerrilla marketing piska bat bai). Normalean oso teknika efektiboa da, baina kasu honetan ez dute erabili arrazoi sinple bategatik, nere ustez: ez zioten aukerarik eman nahi ezetzaren aldekoei sabotaia egin eta bere burua erakusteko.
  • Harreman publikoek erabilera bastante inteligentea iruditu zait, segmentazio sinple baina efektibo bat jarraituz: gazteak, kultur jendea, umeak, biktimak, e.a. Hortarako ebentoak erabili dira kalean, baita preskritptore asko: politikariak, artistak, epaileak, Aita santua, e.a. Gizarte zibilaren mobilizazioa ere nabarmena izan da. Ezin da ahaztu Movistar eta antzeko enpresa handien babesa ere izan duela baietzaren aldeko kanpainak.
  • Bideogintzaren erabilpen zabala, egungo joerak jarraituz: bideo motzak eta sinpleak.
  • Komunikazio-tonoa da baietzaren aldeko kanpainaren alderik txukunena, hala gobernuaren aldetik nola FARC-EPren aldetik ere. Batetik, halaxe dagokiolako, bestetik, tonoa egoki horrek ez dielako ezetzaren aldekoei bere posturan tematzeko aitzakiarik ematen. Hauxe izan zen Brexitaren aurkako kanpainaren akatsetako bat: aldekoak bortizki epaitu eta ridikulizatu, beren arrazoiak/sentimenduak ulertu eta kudeatu gabe. Hori pagotxa izango litzateke Uriberentzako, bere kanpainaren tonoa indartuko lukeelako: gogorkeria, gorrotoa, e.a. Eztabaida ito egingo luke eta blokeatu egingo luke posturen pasabidea baietzaren alde. Norbaiti esaten badizou ezjakina dela zurea bestelako iritzia eman duelako, pertsona horrek ez dizu entzun ere egingo, eta bere aukera bakarra bere lekuan egotea izango da. Askoz egokiagoa da zera esatea: zure helburu berbera lor dezakezu beste modu honetara jokatuko bazenu. Tono bortitza, gainera, ez letorke bat bakearen asmoarekin.
  • FARC-EPren baietzaren aldeko kanpainari dagokionez, esan behar da bitxia egiten zaidala, Euskal Herritik etorrita, bere webguneak eta Twitter/Facebookeko kontuak lasai aski lanean eta martxa ikusgarrian. FARCeko buruen eta laguntzaileen kontu pertsonalak jarraitzeko aukera izan dut, eta nabarmena da komunikazio-aholkularien lana: plangintza, mezuak, tonoa, produkzioa, diskurtsoak… Gainera, deigarria da FARCeko komandanteen jendaurreko gaitasuna. Gerrilariak baino gehiago, plaza gizonak ematen dute.

780263990714826752
Bukatzeko, nabarmena da nazioarteko aholkularien ekarpena ere. Esan nahi baita, negoziazio-aholkulariei ez zaiela ahaztu Santosen gobernuari nahiz FARC-EPri aholku ematen komunikazio kontuetan, ederki aski baitakite komunikazio publikoa dela prozesu guztiaren azkeneko frontera.

Ezetzaren aldeko kanpaina Uribe presidente ohiaren kanpaina ia pertsonala izan da. Hori ahulgune bat da baina ez zaio kalkulurik falta: Uribek minaren eta biktimen ordezkari gisa esaten dio ezetz akordioari eta, jakina, ezin dira biktimak zulatu, etikaren traizioa delako. Hemen ezetzaren aldeko kanpainaren ezaugarri batzuk:

  • Mezu nagusi bat bastante modu argian itxuratu du, hauxe da bere bentaja nagusia baietzaren aldean, baina lanak hartu ditu akordioaren alderdi bakoitza borrokatzen eta hor indarra galdu du.
  • Mezu nagusia: biktimei traizio egiten zaie eta Kolonbia Venezuela bihurtzeko bidean dago, herrialdea FARCi entregatu zaiolako. Labur esanda: biktimak eta propaganda negatiboa (Venezuela, Kuba, Sobietar Batasuna, narkotrafikoa, gerrilarien ustezko aberastasuna, ea.).
  • Beldurra eta gezurraren erabilpen zabala, bakeak sortzen duen itxaropenari aurre egiteko.
  • Uribe telebistan eta gainerako kanpaina sare sozialetan, modu nahasi samarrean.
  • Komunikazio-tonoa oso agresiboa izan da. Irain kanpaina bat izan dela esango nuke, ezintasunaren ondorio, seguruenik. Komunikazioaren aspektu etikoak hankaz gora jarri dituzte.

Uribe ia egunero ikusi dugu telebistan, baina nago hori ez dela nahikoa izango. Alde batetik, bastante kontraesankorra da bere diskurtsoaren parte bat; bestetik, Obama, Aita Santua eta enpresa handiak aurka dauzka, eta horiek etsai handiak dira denak batera borrokatzeko.

 

 

Komunikazioa eta etika

Herrigintza,Komunikazioa

FullSizeRender.jpg

Kolonbian nagoen honetan, aspaldi buruan dabilkidan gai bati buruz idazteko bultzada eman didate urriaren 2an FARCen eta Kolonbiako gobernuaren arteko bake akordioaren  gaineko erreferendumaren kanpainek: komunikazioa eta etika.

FARCen eta Kolonbiako gobernuaren arteko akordioaren aldeko nahiz aurkako kanpainak lehia bizian ari dira sare sozialetan: txio bat bi minutuko. Sekulako indarra jartzen ari dira, bi aldeek ondo baitakite asko dagoela jokoan. Honaino igualtsu ari dira bi aldeak.

Edukia eta tonoari dagokionez, ordea, oso diferenteak dira. Baiezkoaren aldeko kanpaina muga etikoen barruan dagoela esango nuke; ezezkoaren aldekoak, ostera, muga etiko guztiak hautsi ditu, nere ustez.

Euskal Herrian ere badauzkagu muga etikoak hausten dituzten kanpainak, adibidez:

Hiru kanpainen artean antzekotasun handiak daude:

  • Gezurra (atez ateko herrietan saguak daude nonahi)
  • Egiantza
  • Nahasmena (euskara askatasunean)
  • Tono bortitza

Atez atesoren kasuan erasoak eta mehatxuak ere izan ziren Lezon, Pasaian, Hernanin, Usurbilen, e.a.

Nere ikuspegitik, kontrobertsia sozial bat gauza positiboa da komunitate jakin batek aurrera egingo badu. Eta kontrobertsia horretan lanean ari diren taldeek bere onena eman behar dute gauzak bere aldera eramateko, baina horrek ez du esan nahi gizartea psikologikoki erotu arte tenkatu behar denik. Hori da Kolonbian ikusten ari garena eta Gipuzkoan ikusi genuena, esaterako.

Espektakulu politikoari buruzko postean esaten genuen bezala, komunikazioan aritzen garenok muga etiko batzuen barruan burutu behar dugu gure lana, gure erantzukizun sozialaren parte delako. Inozokeria izan daiteke batzuen ustez, kontutan hartuta inguruan ikusten dena, baina nere aldetik behintzat ez det inoiz muga horiek gainditzeko beharrik izan neronen edo nere bezeroen helburuak betetzeko, ez eta beste aldeak muga etikoak hautsi dituenean ere.

Arduragabekeria galanta iruditzen zait gizartea lehertzeraino probokatzea arrazoi faltsuen eta nagusitasun mediatikoaren bidez, eta hauxe denez gure eguneroko ogia aldaketa sozialaren alde ari diren taldeen kasuan, taldeok ohi baino prestakuntza handiagoa behar dute gisako xafla zamatsua gainetik kendu, gauzak bere alde jarri eta gainera ekarpen jator bat egiteko dagokion gizarteari. Hori egin ezean bi aukera bakarrik gelditzen zaizkie taldeoi:

  • amore eman
  • ahitu arte protesta egin bidaideak lehenago edo beranduago frustratzeraino
  • komunikazio-estrategia antietikoak jorratu, gizartea modurik itsusienean polarizatuz

Zein da zure aukera?

Neure (h)egitik Euskadi Irratian

Komunikazioa

Irudia

Berriki kolaborazio txiki bat egiten hasi naiz Euskadi Irratiko Faktorian, Manu Etxezorturen gidaritzapean. Saioan enpresen lehiakortasunaz aritzen gara, batez ere marketinaren ikuspegitik, eta, horrenbestez, markak, komunikazioa, publizitatea eta gisako gaiak jorratzen ditugu.

Saioak “Marken marka” du izena eta hiru helduleku dauzka: aktualitatea, pedagogia eta entretenimendua. Pedagogiaren atala marka lokalei lotuta planteatu dugu, alegia marka lokalentzako erabilgarriak izan daitezkeen ikaslerroak edo pistak ekartzen saiatzen gara, baita marka globalak hizpide izaten ditugunean ere.

Mikel Lasak twitterren esan arte ez naiz konturatu interesgarria dela horrelako tarte bat aurkitzea, seguruenik ez ohikoa delako gai hori hedabideetan formato horretan. Ez ote dan saio pioneroa izango da gure irratigintzan…

Asteartetan izaten da, hamabostero, goizeko 11:30ean. Gonbidatuta zaude.

Fagor

Komunikazioa

Josu Ugartek “España está en crisis, el mundo no” liburu arrunt interesgarrian esaten du lehiakortasunaren kakoa hiru faktore hauetan datzala: kosteak, teknologia eta marka. Hiru horien artean iruditzen zait marka dela garrantzitsuena enpresaren errentagarritasunaren aldetik, bera delako kontsumitzaileekin harremanetan dagoen bakarra. Izan  ere, enpresa salmentatik bizi da, ez (merke) erostetik. Ikus dezagun ideia hau modu grafikoan:marka eta enpresa

Hauteskunde Orokorrak 2011 (I)

Komunikazioa

Alderdi politikoen komunikazio lanaren iruzkin pare bat egitera nator gaur, nere lan esperrutik helduta, branding delakotik markagintzatik alegia.  Horretarako kontutan hartuko dut marka eta komunikazioaren arteko harremana, batetik; eta, bestetik, komunikazioa eta hauteskunde hauek gertatu diren abagunea. Hona eskema bat, hauteskunde kanpaina prestatzeko ere balio dezakeena, kontutan hartuta ez direla berdinak kanpaina politikoak (ideologikoak) eta botoak irabazteko kanpainak. Hau da, kanpainak ez dira egiten zureak irabazteko ezta zureak inoiz izango ez direnak irabazteko, baizik eta gainerakoak irabazteko. Satisfakzio ideologikoa eta estrategia bereiztu behar izaten dira, nortasuna eta irudia egoki kudeatuz.

2005eko Bertsolari Txapelketa Nagusia (I)

Komunikazioa

Askotan galdetu didatelako kontatuko det nola egin genuen lan hori komunikazioari dagokionean, norbaiti zerbaiterako balioko zaion esperantzan. Niri behintzat zorra kitatzeko.

2005 urtean Bertsolari Txapelketa Nagusiaren komunikazio-zuzendaria izan nintzen. “Briefinak” hau esaten zuen: “erdalgunera iritsi nahi dugu, batetik, eta BEC bete behar dugu, bestetik “. Lau hilabete eman nituen Bertsozale Elkartearen barne kulturaz jabetzen eta komunikazio plana osatzeko ikerketa egiten. Ekainean hasi ginen komunikazio-plana burutzen, unibertsitateko ikasketak bukatu ondoren. Lan “erraza” zen, baina bolumen handikoa. Azken batean Bertsozale Elkartearen eta bertsolarien lana oso onak ziren.

Briefinak eskatzen zigunari kontrabriefing moduko bat egin genion, eta halaxe finkatu genituen helburuak:

  1. Erdalgunera benetan iritsi (2001etik zetorren heburua)
  2. BEC bete
  3. Bertsolaritza reposizionatzen hasi

Garaiotan herri kulturaz eta kultura popularraz hausnartzen nenbilen, cultural studies (gazteleraz) delakoen haritik. Antropologia ikasten ari nintzenez, gai horiekin jolasten nuen, baita Ulf Hannerz, Verena Stolcke eta gisakoek proposatzen zizkidaten testuekin ere: interkulturalismoa, multikulturalismoa e.a. Patua.

Gainera, niretzako erraza zen xede-taldeak irudikatzea, nere herria Gipuzkoako “erdalgune euskaltzalea” delako (gisakorik onartzen bazait). Kontutan hartu behar da Belodromoko finaletan publikoaren %70 gipuzkoarra zela, eta horrek beldurra eragiten zuela Bertsozale Elkartean BEC betetzeari begira. Beraz, erdalgunez landa, euskalgunera ere iritsi behar ginen, haiek beteko baizituzten bertso-aretoak.

Estrategiari dagokionez, hasieratik argi ikusi genuen komunikazio-plana harreman publikoetan oinarritu behar zela, publizitaterako dirurik ez eta bertsolaritzak Interneten garapen eskasa zuelako.

Lehenengo arazoa: Bertsozale Elkarteak kudeatzen duen esparrua oso arrakastatsua da kopuruz eta kalitatez parametro guztietan, baina ez zeukan aliaturik inon, bertsozale trinkoen artean ez bazen. Erdalgunea helburu, aliatuak behar beharrezkoak ziren lanean hasi aurretik. Alegia, “hasi aurretik irabazi behar zen partida”. Non bilatu aliatuak horrelako egoera batean? Medioak eta kazetariak jarri genituen jo puntuan. Haiek gabe ez zegoen lortzerik gure helburu-sorta.

Baina euskalgintzan bezala kulturgintzan ere ohiko joera da politizazioa baztertu, sahiestu eta are deitoratzea ere. Ez da gaurko gaia, baina nabarmen esan behar dut ikuspegi hori guztiz idorra dela. Objektu sozial bat despolitizatzen dugunean, galdu egiten dugu objektu horrek komunitatearen bizimodua hobetzeko dituen doaien kudeaketa estrategikoa. Objektu hori futsgabetu egiten du, eta, finean, objektu sozial horren atzean dagoen giza-taldea gizartetik at uzten du. Zilegizko ikuspegia da, sarritan euskalgintzan entzuten den “komunitatearen” ideiarekin bat egiten duena, baina erabat desegokia zen gure kasuan, geure buruari jarri genizkion helburuen ikuspegitik. Hortaz, medioen eta kazetarien artean aliatuak lortzeko estrategia bertsolaritza politizatzea izan zen, batetik; eta kazetaritza politizatzea, bestetik. Hau da:

  1. Bertsolaritzaren errealitatea kopuruetan eta kalitatean komunikatu.
  2. Egoki komunikatu berstolaritzaren doaiak euskal herritarren bizimodua hobetzeko.
  3. Medioek eta kazetaritzak lan horretan egin zezaketen ekarpenaren ideia argi bat komunikatu, EHko testuinguruan, medio bakoitzaren errealitatetik abiatuta eta proposamen argi eta zehatzak eginda.

Izan ere, denok dakigu zein diren hemengo kolore guztietako kazetarien ajeak. Gauzak osoago kontatze aldera, esan dezadan arlo honetan egindako komunikazio-lanak “triangelutze“-ariketa klasikoa izan zela, baina hauteskunde edo borroka egoera batetik kanpo.

Despolitizazioa eta hiperideologizazioa, txanponaren bi aldeak dira. Harrigarria bada ere bat ere elkarlanik ez zegoen Radio Euskadirekin, ETB1en eta Euskadi Irratian saio bana izan arren. Audientzia taulek argi erakusten zuten Radio Euskadiren entzuleen %50 euskalduna zela. SER katean ere antzeko datuak. Hortaz, bete-betean hartzen genituen gure xede-taldeak horrela. Bai, audientzia-taulak zerbaiterako daude. Ezin dira hedabideak baztertu gazteleraz aritzen direlako, alegia gu bezalakoak ez direlako. Jendea dago hedabideen atzean, entzuleak. Alperrik hasiko naiz hemen esaten medioa mezua dela.

Zuetako bat baino gehiago kanpaina harekin harremanetan egongo zen, elkarteko kide gisa, kazetari gisa, bertsolari gisa edo auskalo nola. Testuan zerbait faltan hartzen baduzu, utz ezazu iruzkina beherago mesedez, nere memoriak zuloak izaten ditu-eta.

OHARRA: ni eta gu erabili ditut testuan, talde bat aritu zelako lanean komunikazioan: Joana Mendiburu, Zihara Enbeita, Iñaki Apalategi, Jon Martin, Julen Zelaieta, Lierni Altuna eta beste baten bat. Eta gure ondoan beti Andoni Otamendi, txapelketaren arduradun operatiboa. Txapelketaren taldea askoz ere zabalagoa zen, jakina, baina ezin denak aipatu.

Amazing

Komunikazioa

Etxepare Institutuaren mezua Facebooken: A Mexican guy who learnt basque. Amazing!! Whats amazing, bro!? Come on!

Behingoan: euskara eta euskaldunen aurkako estrategia nagusien lau zutabeetako bat indartzen ari gara etengabe, behin eta berriz kanpainaz kanpaina: euskara zaila da.

Framing eta reposizionamendu arazo gordina. Kasu: etsaiaren saltsa loditzen ari gara. Nahikoa da.

Gertakizun hori berringuratu egin behar da behin betiko, eta euskalgintzaren komunikazio-estrategien lerro nagusietako bat bihutu behar du. Nola?

Ezin zaio izaera extraordinarioa eman behar gertakizunari. Ikerketarik egin gabe, esango nuke hiztun berrien statusa azpimarra litekeela, eta euskara objektu sozial aspirazionala bihurtzen saiatu.

Gargantua da amazing, umeak jan eta kaka egiten dituelako; euskara ikastea, ordea, normala da eta zure status soziala hobetzen du.

EDITATUA: Iruzkinetan ikusten den bezala, gaizkiulertu bat izan da ta batzuk mindu-edo egin ditut. Argitu nahi det niri gaia bera intersatzen zaidala, arazo handi eta konstantea delako nere ustean. Etxepare Institutuaren aurka ez daukat ezertxo ere ez. Facebooken esandako esalditxoa puntua eman zidan buruan dabilkidan kontuaz idazteko, besterik ez. Mesedez, inork ez dezala ulertu hau eraso bat bezala.